I Took My Love Down to Violet Hill…

Τελείωσε!

I’m a sucker for distorted guitars!!

Το όλο θέμα ξεκίνησε με το (προσωπικό μου) καλύτερο album του 2007, το εξαιρετικό (σε όλα εκτός του τίτλου του) In Rainbows των Radiohead, με τις μαγευτικές του mixes distorted guitars, acoustic προεκτάσεων και αναπάντεχων ξεσπασμάτων μελωδίες. Και ειλικρινά, για έναν άνθρωπο που ακούει πολύ μουσική και κάθε φορά έχει συνηθίσει οι αγαπημένοι του καλλιτέχνες να τον απογοητεύουν με τις νέες τους κυκλοφορίες τόσο πολύ που πλέον να το “αποζητά” και να είναι παραπάνω αυστηρός μαζί τους απ’ότι τους αξίζει, that means something. Με άλλα λόγια, χέστηκα για το buzz γύρω από το καινούργιο album των Radiohead, την μισο-επαναστατική/μισο- εκ του ασφαλούς, μισο-μουσικόφιλη/ μισο-marketίστικη release του album online με careware φιλοσοφία στο backup: αν εμένα δε μου έλεγε κάτι και αν δεν έκλεινα τα μάτια κάθε φορά που ο Yorke τραγουδά το “I never really got there/ I just pretended that I had/ What’s the point of instruments/ Words are a sawed off shotgun…” και τον στίχο που μου είχε κολλήσει στο μυαλό σαν προσευχή “Wish away the nightmare“, δεν δίνω δεκάρα για το πόσο μεγάλη ιστορία έχουν οι Radiohead ή πόσο σημαντική είναι η προσφορά τους στην alternative rock community.

Και τώρα, μετά τη μεγάλη αυτή παρένθεση, ας επιστρέψω στο κυρίως θέμα: Όπως έλεγα, I’m a sucker for distorted guitars. Και το νέο τραγούδι των Coldplay (ακόμα ένα συγκρότημα που περίμενα πως και πως να με απογητεύσει με το νέο του album) το οποίο φέρει τον τίτλο “Violet Hill“, και είναι το πρώτο track τους από το επερχόμενο “Viva La Vida Or Death & All His Friends”, είναι ένας ύμνος στις απανταχού παρούσες distorted μελωδίες, ξεκούρδιστες κιθάρες και faux επαναστάσεις.

Με τι μοιάζει το “Violet Hill”;;

Δεν ξέρω.

Ξέρω μονάχα πως το υπόλοιπο κομμάτι υπάρχει για να καλύπτει τα κενά γύρω από τα 30-35″ της “διαστρεβλωμένης” κιθάρας. Ξέρω πως οι Coldplay πρόσεξαν τους στίχους του και το φρόντισαν πολύ. Και ξέρω επίσης, πόσο μεγάλο είναι το ερωτηματικό στο τέλος του στίχου:

“So if you love me, why’d you let me go?”

Και ξέρεις και κάτι άλλο;

Το βρίσκω πολύ ειλικρινές.

Μας υποσχέθηκαν “κάτι διαφορετικό”. Και, τουλάχιστον στο πρώτο τους single, το έκαναν.

Και είναι καλό ένας καλλιτέχνης να τηρεί τους λόγους που δίνει στους fans του. Και ακόμα καλύτερο να μην επαναλαμβάνει τις συνταγές που ακολούθησε στα προηγούμενα τρία album του, αλλά να προσπαθεί για ένα διαφορετικό ήχο, πιο φρέσκο και πιο “living and breathing” απ’ότι μας είχε συνηθίσει μέχρι τώρα…

Προσωπικά περιμένω να ακούσω οολοκληρωμένο το “Viva La Vida…” αν και πιστεύω ακράδαντα ότι το peak της καριέρας τους ήταν το κλασικό πλέον “A Rush of Blood to the Head“.

ΥΓ: Και ναι, μπορεί μερικές φορές οι Coldplay να το έπαιξαν εκ του ασφαλούς και να έγιναν με το “έτσι θέλω” η ένοχη απόλαυση της alternative rock γενιάς, αλλά who the fuck cares about labels anymore?

(…there we sat in snow. All that time she were silent still. So if you love me, won’t you let me know? )

——————————————

Music to listen to if you love and just won’t let go:

Coldplay - Violet Hill ( Was a long and dark December/ When the banks became cathedrals/ And the fog/ Became God… )