Back I Am

Ποτέ δεν καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι κάτι μέχρι να αρχίσει να σου λείπει, να αρχίσεις να το αποζητάς και να το ψάχνεις τις περίεργες ώρες λίγο πριν κοιμηθείς ή στην επιστροφή σου από τη δουλειά κάπου ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο, στο πίσω κάθισμα ενός λεωφορείου.

Μου λέιψατε και έλειψα και εγώ αδικαιολόγητα πολύ. Υπήρχε όμως περίπτωση να μη γυρίσω; Not one in hell…

Κατ’αρχήν για εσάς που ρωτάτε, όχι δεν έπεσα σε μαύρη τρύπα του σύμπαντος και όχι, δεν έφυγα ταξίδι για την Ανταρκτική, απλά περίμενα να ενεργοποιηθεί η σύνδεσή μου και (όπως είναι πάντα η περίπτωση σε τέτοιες καταστάσεις) all hell broke loose και έμεινα για τόσο καιρό χωρίς ίντερνετ.

Εννοείται πως δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να πάω σε internet καφε για να τσεκάρω mail ή να γράψω κάτι, γιατί απλά τα σιχαίνομαι ατά τα μέρη όπως ο διάολος το λιβάνι. Από την άλλη στη δουλειά τα mail είναι κλειδωμένα “για να μην αποσπάται η προσοχή των εργαζομένων”, οπότε την μοναδική φορά που μπόρεσα να τσεκάρω τα mail μου από τον μοναδικό φίλο που έχει PC και DSL (ναι, ναι…έχω τόσο ρέστους φίλους!) εννοείται πως δεν έβγαλα άκρη και δεν μπόρεσα να απαντήσω σε κανέναν.

Αντί λοιπόν να αγχωθώ και/ή να μπω σε κέντρο αποτοξίνωσης από την έλλειψη του internet, αποφάσισα να το δω ως ένα μεγάλο break. Και κάπως έτσι θα ήθελα να το εκλάβετε και εσείς. Γιατί ένα πράγμα είναι σίγουρο: δεν πρόκειται να φύγω ή να σταματήσω.

Ζητάω συγνώμη λοιπόν για μια ακόμα φορά από τα παιδιά που άφησαν comments ή/και στείλανε mail και δεν πήρανε ποτέ απάντηση. But I’m back, and this time it’s for good.

EDIT: BTW, αυτό ήταν το 100ό post μου. :p