Light/Dimmed

23 03 2008

Where the fuck are you?

Είμαι αυτός που ήλπιζες ότι θα γίνω;

Τα κατάφερα;

Πόσο κοντά έχω φτάσει σε αυτό που ονειρευόσουν ότι θα είμαστε μαζί;

Απέτυχα ακόμα μια φορά παταγωδώς;

Στους γαλαξίες που ταξιδεύεις, στους νέους πλανήτες που γυρνάς, έχω μια θέση;

Υπάρχω εγώ μέσα από εσένα, ή είσαι εσύ αυτή που συνεχίζει να ζει μέσα από ένα άδειο κουφάρι;

Πού είσαι;

Πόσο δύσκολο είναι να ξανάρθεις;

Έστω για ένα λεπτό.

Να ξανάρθεις και να φύγεις μετά, σαν τη σκέψη, σαν το όνειρο. Σαν την ελπίδα.

Έχω βαρεθεί, το ξέρεις; Έχω κουραστεί και έχω σιχαθεί τις τρικλοποδιές που βάζω στον εαυτό μου. Έχω βαρεθεί να σε χρησιμοοποιώ σα δικαιολογία για να μένω εδώ. Αιώνια αναμονή για κάτι που όλο έρχεται και ποτέ δε φαίνεται πίσω από τα αστέρια.

Ξέρεις, η ζωή είναι έτσι ορισμένες φορές. Γεμάτη χαρές, φωνές και έρωτες. Και αυτές οι φορές κρατάνε μερικές μονάχα στιγμές. Μονάχα τόσο ώστε να προλάβεις να τις κάνεις  αναμνήσεις και μετά χάνονται στο αστρικό τίποτα. Νομίζω πως είσαι ο λόγος που όλα μοιάζουν να κρατάνε λιγότερο. Δεν ξέρω τι τρέχει με το χρόνο, δεν ξέρω πως μπορεί να κινείται εκεί που πετάς εσύ. Το μόνο που ξέρω είναι πως εδώ ο χρόνος δεν κυλάει. Αιωρείται πάνω από το κεφάλι μου, σαν γκιλοτίνα.

Και κάθε καλή στιγμή, κάθε γαμημένη συναστρία, κάθε λάμψη στο σκοτάδι της νύχτας, νιώθω πως είναι τόσο επικίνδυνη αν την αγγίξω. Πως θα αγγίξω το φως και θα καώ. Και δε με νοιάζει τόσο το να καώ.

Με νοιάζει που δεν ξέρω που είσαι εσύ. Με νοιάζει που δεν ξέρω πώς περνάς. Με νοιάζει που δεν ξέρω τι σκέφτεσαι.  Με νοιάζει που δεν σε ακούω να φωνάζεις, να γελάς, να τραγουδάς και να χορεύεις.

Και με τρελαίνει το ότι δεν είσαι εδώ να με πάρεις αγκαλιά και να μου πεις για το ψεύτικο σπίτι που θα ζήσουμε μαζί, για τα αξιολάτρευτα φρικιά που θα συναντήσουμε στο δρόμο μας, για τις νύχτες του χειμώνα που θα γεμίσουμε με το δικό μας ζεστό φως.

Μα κυρίως με τρελαίνει που δεν είσαι εδώ.

Χωρίς απαραίτητα να μιλάς.

Χωρίς απαραίτητα να ακούω.

Απλά, για να πιστέψω πως στη ζωή δεν πάνε πάντα όλα στραβά και πως ό,τι αγαπήσω έχει ημερομηνία λήξης.

———————————————————————-

The Black Heart Procession - A Light So Dim ( You’ll be the lighthouse in the storm/ I’ll be the ship with a thousand dead souls… )


Ενέργειες

Πληροφορίες

7 απαντήσεις προς “Light/Dimmed”

25 03 2008
rip1708 (11:42:37) :

μην λυπασαι..η ζωη ειναι μοναχα στιγμουλες..οτι και αν αποφασισεις να πιστεψεις αυτη θα μπει σαν χερσονησος και θα στο κοψει στην μεση..οχι επειδη ειναι ετσι απαραιτητα απλα μονο και μονο για να σε αμφισβητησει..θα ξαναερθω μεχρι τοτε θα σε προσεχει ο ανθρωπος στο φεγγαρι και τα αστερακια θα σου κρατανε συντροφια..

25 03 2008
lifewhispers (22:19:36) :

nam3less,
το να φοβασαι μη αγγιξεις κατι απο φοβο μηπως καεις, κανει το τελικο συναισθημα απιστευτο…και δυστυχως οταν θελουμε κατι πολυ, καιγομαστε , παρασυρομαστε και δεν μας αφορουν οι συνεπειες, δε μας νοιαζει το να καουμε. Δεν μας αφορουν στιγμιαια ομως,ε;

γιατι το μετα ειναι βαρυ…

(μου δινει αφορμη το ποστ σου αυτο, για κατι που θελω να πω, αλλα δεν εχω ακομη αποφασισει να το παραδεχτω στον εαυτο μου..
Once again, ευχαριστω).

29 03 2008
keimgreek (07:36:16) :

exallu kai i zoi h idia exei imerominia lixis agapite

30 03 2008
once more (21:26:40) :

Έχεις το ΧΑΡΙΣΜΑ!
Το ΧΑΡΙΣΜΑ της γραφής
Το ΧΑΡΙΣΜΑ της σκέψης
αλλά κυρίως το ΧΑΡΙΣΜΑ του να μπορείς να αισθάνεσαι!
Να αφουγκράζεσαι την ψυχή σου και να μπορείς να περιγράφεις τα συναισθήματα σου με τόση ακρίβεια, με τόση λεπτομέρεια. Με άποψη για τη ζωή, την αγάπη, την καθημερινότητα, το θάνατο. Σημαντικό!
Γιατί είσαι μόνο 22 χρονών (δεν κάνω λάθος, ε;)! Γιατί σε κάποιους από μας πήρε τη μισή μας ζωή για να τολμήσουμε να το κάνουμε. Να το καταφέρουμε. Για να αποφασίσουμε να κοιτάξουμε τον κόσμο (μέσα και έξω από μας) κατάματα. Να του ανταποδώσουμε τα ίσα.
Είσαι η εξαίρεση, ή υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εσένα; Κυκλοφορούν ανάμεσά μας; Ζουν δίπλα μας; Μαζί μας; Μήπως είσαι ένα από τα παιδιά μας που μας κρύβει πεισματικά τον πραγματικό υπέροχο εαυτό του; Μήπως δεν προσπαθήσαμε όσο πρέπει να σε ανακαλύψουμε; Τι σημασία έχει; Αρκεί που υπάρχεις. Που μας επιτρέπεις να μοιραζόμαστε τη σκέψη σου. Που μας επαναφέρεις. Που μας διαψεύδεις. Που μας αφυπνίζεις.
Ήταν τυχη να πέσω πάνω σου! Για να ξαναβρώ ένα ξεχασμένο κομμάτι ανήσυχης νιότης. Για να συγκρίνω. Για να χαρώ. Για να ελπίσω!
Μη σταματάς!

31 03 2008
kat. (11:06:00) :

οχι.. μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου!
σου αξίζει κάτι παραπάνω!
μην λες λοιπόν οτι θέλεις να έρθει και μετά να φύγει ξανά.. εγώ δεν θα το άντεχα αυτό! άσε που δεν θα είχε και νόημα..

1 04 2008
ageloskoni (12:25:13) :

πόσο πολύ σε νιώθω…!!!

4 04 2008
-(σοφός) (21:42:21) :

Πες μου στιγμή πώς να σε ζήσω πριν ανάμνηση και πάλι σε βαφτίσω.
Κάπως έτσι το βλέπω, κάπως έτσι βλέπω την ζωή μέσα από το παρελθοντικό μικροσκόπιο μου αλλά και από τα μάτια των άλλων. Ενίοτε και από τα κείμενα τους…

Αφήστε κάποιο σχόλιο

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτές τις ετικέτες : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>