Είναι φυσιολογικό να έχεις κάνει μια επιλογή, να έχεις επίτηδες απομακρύνει κάποιους ανθρώπους από τη ζωή σου στα πλαίσια ενός “εσωεξωτερικού ξεσκαρταρίσματος” και όταν βλέπεις μια καινούργια φωτογραφία τους μαζί, από την οποία λείπεις εσύ να νιώθεις ένα μικρό τσίμπημα στην καρδιά;
Τι είναι αυτό; Ζήλεια που δεν είσαι εκεί ή απλά αναμνήσεις που χτυπάνε την πόρτα;
Ή μήπως τελικά είναι η απορία αυτή που με τρώει; Ποιός πραγματικά έκανε ξεσκαρτάρισμα; Εγώ ή εκείνοι;
Η απάντηση υπάρχει μέσα στην ψυχή σου φίλε “Ακατονόμαστε”
…
..
.
Εξαρτάται απ’ το αν έχεις currently στη ζωή σου κάτι που να το εκτιμάς όσο εκτιμούσες κι αυτούς when you were friends. Κοινώς ένα διαφορετικό στενό παρεάκι, γιατί let’s face it, κοιτάμε πίσω μόνο όταν είναι λιγότερο οδυνηρό απ’ το να κοιτάξουμε μπροστά.
Αν λοιπόν δεν έχεις κάτι τέτοιο, it’s ok. Λογικό είναι και λέγεται μοναξιά.
Αν όμως έχεις, είναι πολύ κακό και λέγεται “αγιοποιώ τις αναμνήσεις μου και τις αφήνω να μου φάνε το παρόν και να μου πιουν το αίμα”
p.s. Το ξεσκαρτάρισμα είναι ΠΑΝΤΑ αμοιβαίο you know -συνειδητά ή ασυνείδητα. Συνήθως δεν απομακρύνουμε ανθρώπους επειδή έτσι μας καύλωσε, αλλά επειδή δεν συμβαδίζουν με τις ζωές μας.
@ Balidor: How deep do I have to look for it? Γιατί ψάχνω και απάντηση δεν παίρνω.
@ Razz: Razz, είδες το 5ο επεισόδιο της 4ης σεζον του Lost?? Αυτό που λέγεται The Constant? Αυτό νιώθω πως λείπει από τη ζωή μου. Μια σταθερά throughout the years. Και δυστυχώς είμαι από τους ανθρώπους που αποζητούν την αλλάγή αλλά την θέλουν πάντα να συνοδεύεται από μια σταθερά. Γιατί είναι ωραίο να τα γαμάς όλα και να αναπνέεις μια fresh start αλλά όταν τα ξεσκαρτάρεις και τα οργανώσεις ξανά όπως γουστάρεις εσύ μέσα στη φάση την οποία βρίσκεσαι, εκεί είναι που νιώθεις πιο…Lost απο ποτέ.
Η αλήθεια είναι πάντως πως έχεις δίκιο. Τείνω να αγιοποιώ τις αναμνήσεις μου από μια παρέα που ακόμα και όταν συνειδητά την είχα επιλέξει ένιωθα πως δεν θα είναι για πάντα η σταθερά μου.
No tengo ni idea, dear Razz. Ίσως το να αποβάλλεις τα πάντα από πάνω σου και να γνωρίζεις νέους, ολοκαίνουργιους ανθρώπου με τους οποίους δε σε δένουν ούτε κοινές διακοπές, ούτε βόλτες για καφέ, ούτε σχολικά χρόνια, ούτε γέλια, ούτε κλάματα, ούτε ξενύχτια, ούτε ξύδια, να είναι καλύτερο από το να κρατάς πάνω σου καλά-κακά, γιατί το πακέτο τα περιέχει και τα δύο και εσύ δεν μπόρεσες ποτέ να τα διασπάσεις.
έκανες πολύ ωραία σύνδεση με το επεισόδιο του Lost..
μια σταθερά να μας κρατά στα αέναα πηγαινελα σε παρελθον παρον χρειάζεται..
γιατί τελικά η ευτυχία κρύβεται στις σταθερές.. στην αγάπη της συνήθειας.. όσες καινουριες εμπειρίες και να ζήσεις τελικά, αν δεν εχει καποια αγκυρα δεν αποκομιζεις τπτ τελικά..
Το μονο που δεν ξερω και με μπερδευει ειναι αν τελικα και οι αναμνησεις μπορουν να θεωρηθουν σταθερά..
Den mporeis na katalaveis poso se niotho…
Xtipises fleva…
Tespa tora pou to aneferes isos kano kana post sto blog mou. ..
οταν χανεις ανθρωπους δεν εχει σημασια αν τους εχασες απο επιλογη δικη σου η δικη τους σημασια εχει οτι δεν υπαρχουν κοντα σου..