Memento Vivere/Memento Mori

Τι σημαίνει το να ζεις με τις αναμνήσεις σου;

Τι λέει για εσένα, το παρόν και κυρίως το μέλλον σου αυτή η στάση ζωής;

Είσαι πραγματικά ευτυχισμένος άραγε, όταν συνεχώς θυμάσαι πως ήσουν πριν κάποια χρόνια, χωρίς πάντα να σκέφτεσαι τις καλές στιγμές αλλά και εκείνες τις μικρές, ασήμαντες και αόρατες στον πίνακα του χρόνου λύπες και όλα μαζί να σε κάνουν να νοσταλγείς όχι τα χρόνια που πέρασαν, τις αγάπες που χάθηκαν και τους φίλους που ξέχασες αλλά το λιγότερο σοφό, λιγότερο ελεύθερο, λιγότερο πολυάσχολο εκείνο πλάσμα που ήσουν τότε;

Λένε πως οι αναμνήσεις και τα βιώματά μας είναι η βάση στην οποία στηριζεται ο εαυτός μας, το ποιοί είμαστε και το τι κάνουμε. Και είναι λογικό. Φαντάζεσαι να έχανες ξαφνικά τη μνήμη σου; Να μη θυμόσουν το πρώτο σου φιλί, το πρώτο παιχνίδι στο προαύλιο του σχολείου ή την πρώτη φορά που ένιωσες την καρδιά σου να θέλει να βγει από το στήθος σου από ευτυχία; Είναι αυτές οι μικρές στιγμές (που στην πραγματικότητα, δε λένε και πολλά για το ποιος είσαι) που καθορίζουν το ποιός θα γίνεις.

Ωστόσο η μνήμη είναι και μια τεράστια παγίδα, σαν μαύρη τρύπα του σύμπαντος: αν πέσεις μέσα, αν αφήσεις τον εαυτό σου να βουτήξει στη δίνη της, μπορεί και να χαθείς και να ξεχάσεις να βγεις από αυτή. Μπορεί και να ξεχάσεις πως ζωή δεν είναι μόνο οι “παλιές μνήμες” αλλά και αυτές που δημιουργείς κάθε μέρα.

Μια ανάμνηση είναι δίκοπο μαχαίρι: τοξική ή θεραπευτική. Μπορεί να σε βοηθήσει να προχωρήσεις ένα βήμα παρακάτω (γιατί έκανες, έπαθες και έμαθες) ή να σε κρατήσει δέσμιο για πάντα στον ιστό της από φόβο (γιατί φοβάσαι μήπως αν κάνεις, πάθεις και μάθεις – και μερικές φορές στη ζωή, πονάει πολύ το να μαθαίνεις).

Έτσι νιώθω μερικές φορές, όταν οι τοξικές μνήμες που κρύβω στο σκοτεινό εκείνο μέρος του μυαλού μου, ελευθερωθούν και αρχίσουν να ταξιδεύουν από το μυαλό στην καρδιά μου. Και τότε νομίζω πως κατεβάζω το γενικό, πως “φεύγω” για λίγο (κάθε φορά και για λίγο περισσότερο), πως ο κόσμος γύρω μου σωπαίνει και εγώ απλά στέκομαι όρθιος μια πλαστική στιγμή.

Και δεν είναι η ίδια η ανάμνηση αυτή που σε δηλητηριάζει – είναι που θυμάσαι για λίγο (μόνο για λίγο, αρκεί) τον εαυτό που κρύβεις μέσα σε αυτή σου την ανάμνηση, το παιδί στο πραούλιο εκείνο που γέλαγε αβίαστα και που είχε όνειρα, αληθινά όνειρα.

Όπως έχω ξαναπεί, εχώ μάθει τον εαυτό μου να με ελέγχει, να με φροντίζει και να αυτοσυντηρείται. Άλλωστε πόσα τοξικά μπορεί να αντέξει κάποιος να κυλάνε στο κορμί του;

Αλήθεια, όμως, τι σημαίνει το να σκέφτεσαι και να νοσταλγείς; Ότι δεν είσαι ευτυχισμένος με την τωρινή ζωή σου, ότι το παρελθόν σου έπαιξε τελικά πιο σημαντικό ρόλο απ’ότι και εσύ ο ίδιος νόμιζες ή ότι έχεις χάσει πια και την τελευταία δυναμη να φτιάχνεις καινούργια όνειρα για να τα κάνεις και αυτά αναμνήσεις; Και αν είναι το τελευταίο, τι είναι πραγματικιά αυτό; Τοίχος προστασίας ή απλά φόβος;

Το μόνο που ξέρω είναι πως δε βοηθάω τον εαυτό μου. Θέλω να με φροντίζει αλλά δεν του παρέχω καμία πραγματική βοήθεια για να το κάνει. Γέμισα τους διαδρόμους του μυαλού μου φαντάσματα και κλειδαμπάρωσα τις πόρτες για να μην τα χάσω και αυτά. Και στο τέλος της μέρας, αυτά τα φαντάσματα είναι το μόνο που πραγματικά έχω, το μοναδικό πραγματικά δικό μου πράγμα. Και όταν ζεις τόσο καιρό με τα φαντάσματά σου, γίνεσαι και εσύ μια σκιά.

Και οι σκιές, όπως οι αναμνήσεις, όπως τα φαντάσματα και τα όνειρα, ζουν μονάχα για λίγο, τις μικρές ώρες της μέρας.

—————————————————

Music to become a shadow with:

Kristin Hersh – Your Ghost ( Push your old numbers/ And let your house ring/ till I wake you ghost…)

Myslovitz – Sound of Solitude ( Nights/ some nights I awake to/ Go out though I hate it/ Look at this /chemical world/ Smelling like grayness/ like paper love sadness…)

Bishop Allen – Ghosts Are Good Company ( Well these ghosts/ They will not leave me/ But they’re the best company/ That I’ve ever had… ) – Thanks to Graveyard_Keeper, whoever you might be