Oh… But Love They Say is Wealth (aka A Year of Blogging)

1 χρόνος.

Πόσοι διαφορετικοί τρόποι υπάρχουν για να μετρήσει κανείς το χρόνο;; Ώρες, Μέρες, Μήνες. Εμπειρίες, Αναμνήσεις, Γνωριμίες. Άνθρωποι, Λόγια, Ήχοι.

Αν ένας χρόνος σημαίνει 365 ημέρες για τον κόσμο, στον ψηφιακό πλανήτη μας ο χρόνος αυτός μεταφράζεται σε εκατοντάδες posts, χιλιάδες σχόλια, γνωριμίες με μερικούς από τους πιο έξυπνους, ταλαντούχους και υπέροχα προβληματικούς ανθρώπους (με την καλή έννοια ). Εκατοντάδες νέα τραγούδια, χιλιάδες νέοι στίχοι, πανέμορφες εικόνες και αναμνήσεις. Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ, ποιούς να πρωτοευχαριστήσω και πως να μπορέσω να εκφράσω αυτό που νιώθω. Γιατί το να γράφεις ένα blog είναι εύκολο – σχεδόν αυτοματοποιημένο πλέον. Το να σου απαντάνε όμως άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι εμπειρίες, κοσμοθεωρίες και στάση ζωής, το να σου δίνουν τη συμβουλή τους και εσύ τη δική σου για όλα αυτά που σε πονάνε και όλα αυτά που αγαπάς, δεν μετριέται με καμία συμβατική μονάδα μέτρησης.

Οι Everything but the Girl, στο τραγούδι τους Careless έχουν ένα στίχο που λέει:

“Pleasure is a pretty thing
Oh but love they say is wealth…”

…και τον ένα αυτό χρόνο μου στην μπλογκόσφαιρα τα είδα, τα ένιωσα και με αγκάλιασαν και τα δύο. Και η ευτυχία του να βλέπεις ανθρώπους που δε σε ξέρουν από κοντά, δεν συνάντησες ποτέ και δεν σου χρωστάνε τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από αυτά που τους χρωστάς εσύ, είναι πραγματικά πολύ μεγάλη για να μπορέσει να αποδοθεί με μερικές μονάχα λέξεις σε ένα λευκό φόντο. Και γι’αυτά τα πράγματα καλύτερα είναι να αφήνεις να μιλά η σιωπή – πάντα είναι πιο σοφή σε τέτοιες περιπτώσεις.

Και η αγάπη. Πραγματική αγάπη από ανθρώπους που σέβεσαι και αγαπάς και εσύ. Υπάρχει άραγε πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο από εμάς;; Και δεν μετράνε τα comments, τα στατιστικά του διαδικτύου ή το πόσο συχνά σου απαντάνε οι νέοι σου φίλοι. Είναι το συναίσθημα εκείνο, όταν σου στέλνουνε ένα μήνυμα ή όταν σου γράφουν ένα σχόλιο που γεμίζει την καρδιά σου και βρίσκει καταφύγιο στο στομάχι σου, και σου ψιθυρίζει ότι υπάρχουν κι άλλες Χαμένες Ψυχές εκεί έξω, ότι δεν είσαι μόνος εναντίον όλων (άνιση μάχη – καταραμένα άνιση μάχη).

Ξεκίνησα το blog αυτό με έναν σκοπό. Να πω μια ιστορία. Την ιστορία μου.Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα στην αρχή. Στη συνέχεια κατάλαβα πως όλοι όσοι βρισκόμαστε πίσω από τις οθόνες μας, δεν έχουμε ιστορίες παράλληλες, μακριά η μία από την άλλη, απλά ιστορίες διαφορετικές που όμως τέμνονται, μπερδεύονται, και κάπου κάπου συμπορεύονται. Ναι είμαστε όλοι μας πλανήτες σε ένα αφιλόξενο σύμπαν. Όμως ακολουθούμε όλοι παρόμοιες τροχιές.

Για μια ακόμη φορά, συνειδητοποίησα πως αυτό που έλεγε η Ιθάκη, πως δηλαδή το ταξίδι είναι αυτό που αξίζει και όχι μονάχα ο προορισμός, είναι το πιο απλό και συνάμα το πιο σωστό πράγμα που έχω ακούσει ποτέ μου. Δεν έφτασα ακόμα εκεί που θέλω να πάω, δεν πάτησα στην προσωπική μου Σελήνη και δεν κατάφερα να φτάσω στις κορυφές των προβληματισμών μου. Για να πω την αλήθεια τα ερωτήματα που απάντησα με οδήγησαν, χέρι χέρι σε νέους προβληματισμούς… αλλά δε βιάζομαι πια. Χαίρομαι τη διαδρομή. Χαίρομαι όλους εσάς που γνώρισα σε αυτή. Χαίρομαι που “βγήκα στον πηγαιμό”, χωρίς το άγχος πια του πότε θα φτάσω. Και αυτό το χρωστάω καθαρά σε εσάς. Και σας ευχαριστώ.

Όταν ξεκίνησα δεν ήξερα για πόσο θα κρατήσει αυτή η φάση. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχα κάτι το οποίο να κρατήσω για τόσο καιρό. Σιχαίνομαι τη συνήθεια και ίσως ακριβώς επειδή δε “συνήθισα” ποτέ το blog αυτό να είμαι ακόμα εδώ.Ο Nam3l3ss με βοήθησε όσο ακριβώς τον βοήθησα. Μέσα από αυτόν έκανα την καλύτερη αυτοψυχανάλυση που θα μπορούσα να κάνω και αν υπάρχει κάποιος που διαβάζει αυτές τις γραμμές, κάποιος που έχει κάτι να πει και κανένα για να το πει, η μοναδική συμβουλή που έχω να του δώσω είναι να ξεκινήσει ένα δικό του blog. Πραγματικά, δεν έχω ξαναζήσει τόσο όμορφες διαδικτυακές στιγμές όσο μέσω αυτής της λευκής σελίδας στο wordpress.

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, για τους ανθρώπους που γνώρισα εδώ μέσα, για εκείνους που με βοήθησαν και με στήριξαν ένα χρόνο τώρα, για τους bloggers που με έκαναν να θέλω να γράψω, για τις όμορφες στιγμές του blogging αλλά δε θα το κάνω γιατί εξιστορώντας κάτι τόσο προσωπικό φοβάμαι πως θα χάσει λίγο από τη μαγεία του. Και εγώ, τη συγκεκριμένη μαγεία τη χρειάζομαι ολόκληρη. Γιατί μερικά πράγματα είναι σαν την ομορφιά των αγαπημένων σου στίχων – έχουν αξία μονάχα για σένα και μονάχα επειδή τους δίνεις εσύ την αξία που θέλεις να έχουν στην καρδιά σου. Οποιαδήποτε προσπάθεια εξήγησής τους στους άλλους, απλά θα οδηγήσει σε μια οδυνηρή απομυθοποίησή τους. And that’s not what I, not what any of us, want.

Always yours,

a lost as always, happy as never before,

Nam3l3ss

ΥΓ: Μια φίλη κάποτε μου είχε πει πως η λέξη “τέρμα” βρίσκει την πραγματική της έννοια μονάχα στα τρόλεϊ. Εκεί όπου η διαδρομή μπορεί να τελειώνει, μπορεί και να αρχίζει, από μια διαφορετική αφετηρία και από μια αντίστροφη οπτική γωνία. So this is not the “end”. This is just the beginning.

————————————————————————

Music to listen to while traveling to 1-year old planet Nam3l3ss:

Peter Bjorn & John – Young Folks ( It doesn’t matter what we do/ Where we are going to/ We can stick around and see this night through… )

Guided by Voices – I Am A Scientist ( I am a scientist – I seek to understand me/ All of my impurities/ and evils yet unknown/ I am a journalist/ I write to you to show you/I am an incurable/ And nothing else behaves like me… )

Radiohead – Just ( You do it to yourself/ You do/And thats what really hurts is/ You do it to yourself just you/ You and no-one else… )