Six Feet Somewhere

Στο άσχετο σήμερα, μέσα στο Μετρό άρχισα να σκέφτομαι το θάνατο. Να χτυπήσει λέει το τραίνο και να μας πάρει όλους μαζί του. Σκέψου φρίκη που την έπαθα ανάμεσα στην Αττική και τον Άγιο Ιωάννη!

Δεν τον πολυ-φοβάμαι τον θάνατο. Είναι ανόητο άλλωστε να φοβάσαι κάτι που απλά δεν μπορείς να νικήσεις. Όχι, δεν τον φοβάμαι. Φοβάμαι τον ύπουλο τρόπο που μπορεί να σε βρει και τον άδικο πόλεμο που μπορεί να σου κάνει μέχρι να σε γονατίσει.

Σκέφτηκα το πόσο πικρός είναι πραγματικά ο θάνατος. Όχι για τα πράγματα που δεν πρόλαβες να κάνεις, τα μέρη που δεν χόρτασες, τις αγκαλιές που δεν πρόλαβες να ζεστάνεις… αλλά για τα σχέδια που δε θα αποτελείς ποτέ πια μέρος τους, για τα ξενύχτια που δε θα ξανακάνεις, για τα “θα” που δεν υπάρχουν πια για σένα και τα όνειρα που δε σε συμπεριλαμβάνουν παρά μόνο ως πρώτη τους ύλη και ίσως, αν το πέρασμά σου άφησε πραγματικά κάτι, και ως κινητήρια δύναμη.

Τι μένει πραγματικά από όσα κάνουμε; Ποιος θα μας θυμάται όταν θα παψουμε να φωνάζουμε μόνοι μας “είμαι εδώ!”;

Και όταν λέω “θυμάται”…εννοώ “θυμάται”.

Με αυτή την περίπλοκη διεργασία της σκέψης. Όπως θυμάσαι το καλύτερο πρωινό του καλοκαιριού, τις πιο αστείες πλάκες στο σχολείο. Αλλά και όπως θυμάσαι το να κλειδώνεις πριν φύγεις από το σπίτι και να ανάβεις τα αλάρμ όταν σταματάς για λίγα λεπτά με το αμάξι. Ξέρεις… με αυτή την σχεδόν υγρή αίσθηση της μνήμης, μιας μνήμης η οποία δεν πασχίζει να θυμηθεί πρόσωπα και μέρη, αλλά κρατάει έντονα ακόμα και τα χρώματα και τις μυρωδιές του χώρου και του χρόνου και έρχεται αβίαστα, σχεδόν φυσικά.

Εγωιστικό; Μπορεί…

Γιατί άλλωστε να πρέπει να ζει κανείς τη ζωή του με την ανάμνησή μας στο πίσω μέρος του μυαλού του, να κρατάει παρέα στις ώρες του καφέ και των τσιγάρων;

Απλά είναι το μεγάλο γαμώτο για το θάνατο.

Αυτός είναι και ένας από τους μεγάλους μου φόβους για το τέλος. Αυτή η συνέχεια και χωρίς εσένα, αυτή η αίσθηση πως ο ήλιος θα ανατείλει και αύριο είσαι-δεν είσαι εσύ κάτω από την ζεστή του ανάσα, αυτό το άγχος να ζήσεις, να δεις, να κάνεις και να “αφήσεις” πράγματα για να υπάρχει κάτι να σε θυμίζει είναι η Απόλυτη Θεωρία του Χάους. Είναι ο απόλυτος υποσκελισμός του ανθρώπου από το φόβο.

Κάποτε μια μεγάλη σε ηλικία γυναίκα μου είχε πει πως δούλεψε μια ολόκληρη ζωή, ξεκίνησε από το τίποτα και έχτισε πέτρα-πέτρα δύο σπίτια. Έκλαψε όταν θυμήθηκε όσα χρειάστηκε να στερηθεί. Συγκινήθηκε όταν θυμήθηκε τους ανθρώπους και τις εμπειρίες που χρειάστηκε να απαρνηθεί για να τα καταφέρει. Ώσπου γύρισε και μου είπε την εξής ακατανόητη φράση:

“Τουλάχιστον θα έχουν τα παιδιά μου κάτι για να με θυμούνται…”

Και τότε το έπιασα όλο από την αρχή. Γύρισα το κοντέρ χρόνια πίσω και επέστρεψα στην εποχή που ήταν ακόμη νέα. Και στεναχωρήθηκα γιατί δεν είδα μια γυναίκα να παλεύει για να ζήσει. Είδα μια γυναίκα να παλεύει για να μην πεθάνει ποτέ. Μια γυναίκα που θεώρησε πως ο μόνος λόγος για να τη θυμάται κάποιος θα ήταν ένα σπίτι και μια κακοποτισμένη και ξερή αυλή.

….LOL…

Όνειρα στην κατσαρόλα με φόβους τι βγάζουν;;

Φρούδες ελπίδες και μια ολόκληρη ζωή στη λάθος κατεύθυνση μπαιλντί…

————————————————————————

Music to listen to while cooking your Eternity Potion:

Anouk – Make It Rain ( We had everything to live for/ Even if we didn’t understand
The game of give and take/ Was more than just the sum of what we made… )

Dido – Here With Me ( And I can’t leave this bed/ Risk forgetting all that’s been… )

Sheryl Crow – Run, Baby, Run ( Past the arms of the familiar/ And their talk of better days/ To the comfort of the strangers/ Slipping out before they say/ so long… )

Lifehouse – Signs of Life ( I spent so much time digging that grave/ And even if it’s pain that I feel/ At least I know that it’s real/ I’d rather be broken than afraid… )