Δε θυμάμαι πάντα τα λόγια σου…
Υπάρχουν στιγμές – μονάχα για μερικά δευτερόλεπτα – που ξεχνάω ακόμα και τη μορφή σου.
Δεν ξέρω γιατί το σώμα αντιδρά έτσι όταν πονά στη θύμησή σου, ίσως γιατί ξέρει και εκείνο πως κάποια πράγματα ο άνθρωπος τα αντέχει όπως τα ναρκωτικά: μόνο σε μικρές, στιγμιαίες δόσεις, σαν τη φευγαλέα ψευδαίσθηση της ευτυχίας, σαν την ξαφνική βροχή που έρχεται να ξεπλύνει ανομήματα και όψεις μιας πολής γεμάτης βρώμικα στενά και πουλημένες ψυχές. Άλλωστε ο πόνος δε φτιάχτηκε για να έρχεται σε μεγάλες δόσεις. Δεν αντέχεται έτσι. Απλά, δεν αντέχεται.
Ξεχνάω, λοιπόν.
Ή μάλλον όχι, δεν ξεχνάω. Ελέγχω τις αναμνήσεις μου πια. Το ακούς;; Δεν είναι ότι πιο τρελό άκουσες ποτέ;; Ελέγχω τι θυμάμαι και τι ξεχνάω. Σαν κακοκουρδισμένο παιχνιδάκι που ελέγχεται με αόρατα χειριστήρια με σκοπό να αποφύγει όσο το δυνατόν περισσότερο τον ξεπεσμό στην αχρηστία. Στην πλήρη, εκκωφαντικά κενή και λυτρωτικά ψευτο-ελεύθερη, αχρηστία.
Χα.
Και όσα λένε… παραμύθια της Χαλιμάς. Δεν ωριμάζει ο άνθρωπος. Φεύγει απλά όλο και πιο μακριά από την ανέμελη αφέλεια της αθωότητας.
Τα υπόλοιπα είναι απλά χρυσά χάπια και παρηγοριές της κακιάς ώρας, γιατί, simply, we don’t grow up. We just grow older.
Ακόμα και έτσι όμως, με την ψευτιά και την δήθεν ευτυχία για παρέα, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως παρά τις φιλότημες προσπάθειές μου για το αντίθετο,
Θυμάμαι πάντα το χαμόγελό σου και τη λάμψη των ματιών σου…
Θεέ μου, πόσο μου τα θυμίζει τούτη η καταραμένη βροχή…
Πως το έλεγαν στο V for Vendetta;; “God is in the rain”.
Σωστά;
Σωστα. MY God is in the rain…
Forever yours,
Nam3l3ss
——————————————-
Radiohead – Fog (Again) (Live) ( There’s a little child/ Runnin’ ’round this house/ And she never leaves/ She will never leave… )
Μερικά πράγματα παραμένουν ίδια.
Οι άνθρωποι μεγαλώνουμε και αλλάζουμε.
Να θυμάσαι πάντα οτι θέλεις και ασε τα άλλα να πα να γαμηθούν. Άστα να τα πάρει η βροχή…
Βάλε κανα ποτάκι, άκου Ραδιοκέφαλους και cheers mate
(άσχετο,φτιάξε το σονγκ, δεν δουλεύει καλά το λινκ)
Και τι κάνεις όταν αντί να τα παίρνει τα φέρνει όλα πίσω;;
(τι έχει το song? Εμένα μου το κατέβασε, μια χαρά)
φοβερή η επίδραση της βροχής ε?… γύριζα από τον απογευματινό καφέ μες στη βροχή κ την υγρασία κάνοντας περίπου τις ίδιες σκέψεις..
ρε πως κατάντησα να τα κάνω όλα από ανάγκη? πώς γίνεται αυτά που κάποτε τα έκανα γιατί μου άρεσαν τώρα να τα κάνω απλά για να ξεχνάω?
..άντε να βγει ο ήλιος γιατί η αισιοδοξία πιάνει πάτο
Και γω σήμερα το απόγευμα το ίδιο έπαθα… Σκέψεις και εικόνες που τις είχα καταχωνιάσει κάπου στο βάθος… πάνω που πίστευα πως ξέχναγα… ξανάρθαν… και δεν το ήθελα… Αυτή η βροχή τα φταίει όλα… Καλησπέρα.
Μερικά πράγματα πρέπει να τα θυμόμαστε, γιατί ακόμα κι αν η ανάμνησή τους ίσως να μας πνίγει, τελικά μας είναι απαραίτητα..
Μην ξεχάσεις ποτέ το χαμόγελο και τη λάμψη των ματιών της.
enta3ei me afhses apla afwnh
les kai koita3es mesa mou kai eides ti niw8w…gia kapoion..
filia
Καλημερα nameless
Εγω θα έλεγα αν και θα ακουστει καποως υπερβολικο, οτι my god is the rain και οχι in the rain. ακριβως επειδη υπενθυμιζει καλες και κακες ιστοριες, καταστασεις αναμνησεις και εποχες. και σε κανει να αποφασιζεις..ή και όχι!
φιλια
μπορει να σου θυμιζει η βροχη αυτη ενα ομορφο χαμογελο
κατι ομορφα ματια..
αλλα ..σου χαριζουν θλιψη στα δικα σου
και δεν αξιζει μια τετοια αναμνηση να σε κανει να αναπολεις κατι
που δεν σου χαριζει χαμογελο ΤΩΡΑ
σκεψου τις μελλοντικες σου στιγμες
σκεψου..
Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου ήρθε στο μυαλό το “God is in the House” του Nick Cave. Άκουσέ το, μπορεί να έχει κάτι να σου πει.
@ bereniki: Και ο ήλιος που βγήκε, η απαισιοδοξία δε νομίζω να νικήθηκε…
@ laxanaki: Έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα η βροχή: ξετρυπώνει σκέψεις και αναμνήσεις από τα ντουλάπια. Ποτέ δεν ξέρεις όμως τι μπορεί να βγάλει από κει μέσα και ίσως μερικές φορές αυτά που βρίσκει να είναι πράγματα που εσύ για κάποιο λόγο καταχώνιασες εκεί μέσα.
@ ocsoul: Συμφωνώ. Και να θελά, που ειλικρινά είναι το τελευταίο πράγμα που θέλω, δεν μπορώ…
@ moodygirl: Κοίταξα μέσα μου και αυτό φτάνει για να κοιτάξω μέσα σου, μέσα μας, μέσα σε όλους μας. Φιλιά.
@ lifewhispers: My God is the rain, huh? Μαζί σου. Hail Rain…
@ BLISS: Μερικές φορές το μυαλό κολλάει και αδυνατεί/αρνείται πεισματικά να σκεφτεί αυτά που θέλεις εσύ. Έχει θέληση και κρίση δική του το ρημάδι και όταν απαιτεί κάτι μπορεί να στο επιβάλλει πιο δυναμικά και πιεστικά από ότι μπορείς να παλέψεις.
@ Me:moir:
Το έπιασες τόσο που δεν πάει άλλο. Σε ευχαριστώ για την εξαιρετική μουσική πρόταση…
hm, ontos den orimazume.
epifaneiaka allazun kapia pragmata isos
alla mesa mas paramenume oi idioi.
prox8es px legame gia palius symma8ites, xereis, ta kala paidia eminan kala paidia, ta kaka emplexan me xilies dyo malakies klp. opote ypo8eto pos ta pragmata mporei na exelissontai alla stin ousia auto pu eimaste den allazei h’ den orimazei perissotero, auto mas odigei.
Τελικά η βροχή μας κάνει όλους άνω κάτω. Άλλους τους μελαγχολεί, άλλους τους εμπνέει, τους περισσότερους τους κλείνει μέσα στο σπίτι, άλλους τους ταξιδεύει, κάποιους τους κάνει απλά μούσκεμα…. Υπομονή… “Το Καλοκαίρι Θα’ρθεί”….
yparxei kai to rakomelo an de se pianei o hlios.. thn katallhlh wra, sthn katallhlh dosh, me synodeia spanakopitakiwn kai tyropitakiwn… leei poly
mouts
*****
Και η βροχή, πάντα θα σταματάει νωρίς…
ακριβώς το ίδιο!!! και εμένα όσο μου αρέσει η βροχή τόσο με καταστρέφει..
Ήταν από τα πιο συγκινητικά κείμενα που έχω διαβάσει..με έκανε να ανατριχιάσω..λες γι αυτό να έρχεται ο πόνος σιγά σιγά, ε?δεν το έιχα σκεφτεί ποτέ αυτό..και πραγματικά σκέφτομαι τώρα πως θα ήταν να συνέβαιναν γεγονότα μαζικά που σε φορτίζουν με πόνο …μόνο η σκέψη με στεναχωρεί και με τρελαίνει…και αυτή η βροχή ό,τι πιο μελαγχολικό σκέφτηκε να δημιουργήσει η φύση…