Memories of a night that never happened

Για τη Loreena McKennitt, δεν μπορώ να πω πολλά.

Τo μονo που ξέρω είναι πως πρόκειται για μια ερμηνεύτρια με πολύ αισθαντική φωνή.

Ωστόσο, αυτό το post δεν προοριζόταν για αφιέρωμα στην Loreena McKennitt – πράγμα πολύ θετικό γιατί γνωριζω μονάχα ένα τραγούδι της.

Μπορεί λοιπόν να μην την έχω δει ποτέ live, να μην έχω ακούσει τους δίσκους της τα βράδια ή να μην έχω σιγοτραγουδήσει ποτέ κάποιο κομμάτι της, αλλά η είδηση ότι θα έρθει στην Ελλάδα με τσίμπησε λιγάκι στην καρδιά.

Στην αρχή, δεν κατάλαβα γιατί. Το ήξερα το όνομά της, αλλά δεν ήταν αυτό που λένε πως “καιγόμουνα” να τη δω. Προσπάθησα λοιπόν να θυμηθώ γιατί χτύπησε ένα καμπανάκι μέσα μου όταν είδα την αφίσα της.

Και τότε τα θυμήθηκα όλα. Με όλες τις λεπτομέρειες.

Πριν αρκετά χρόνια (6-7 ίσως) είχα γνωρίσει ένα κορίτσι μέσω internet. Δεν την είχα δει ποτέ και δε με είδε ούτε εκείνη ποτέ, αλλά μιλούσαμε για πολύ καιρό. Στέλναμε mail-σεντόνια με σκέψεις-απόψεις-κοσμοθεωρίες εν τη γενέσει και, κοιτάζοντας πίσω μετά από τόσα χρόνια, ίσως να ήταν και ένας από τους πρώτους μου έρωτες και η τελευταία φορά που γνώρισα κάποια μέσω του ίντερνετ.

Συζητούσαμε για πολλά πράγματα, για τους φίλους, το σχολείο, τη ζωή στην εφηβεία, για μουσική και κινηματογράφο ακόμα και για τις παλιότερες σχέσεις μας (που ήταν πάντα αθώες και εύκολες  εκείνη την εποχή – τελικά όπου μπαινει το σεξ, τα πράγματα μπερδεύονται). Κάποια μέρα λοιπόν, σε ένα mail της μου έκανε ολόκληρη παρουσίαση μιας καλλιτέχνιδας που ούτε είχα ακούσει ούτε καν ήξερα. Της Loreena McKennitt. Μου μίλησε για τα τραγούδια της, τη φωνή της, τους στίχους και τις μελωδίες στους δίσκους της…

Η εποχή που μιλάμε ήταν ο Μεσαίωνας του Internet στην Ελλαδα. Μιλάμε για γραμμες dial-up με το 56kbps modem να σέρνεται και να βρυχάται κάθε φορά που γινόταν σύνδεση στο ίντερνετ. Επίσης μιλάμε για μια εποχή όπου το ΕΠΑΚ σου ριχνε στο κεφάλι τρελές χρεώσεις, οπότε internet έμπαινες 1) λίγο καιι 2) αργά το βράδυ. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, δεν ήταν εύκολο να κατεβάσω τραγούδια της και να τα ακούσω.

Μια μέρα αποφασίσαμε να μιλήσουμε από κοντά. Ετοιμάστηκα, αγχώθηκα, ντράπηκα και τελικά δεν πήγα να τη βρω. Πάνω που ήμουν έτοιμος να της στείλω άλλο ένα mail-σεντόνι για να απολογηθώ για τη δειλία μου, έσκασε το δικό της που έλεγε πάνω-κάτω ό,τι θα της έλεγα και εγώ. Ούτε εκείνη είχε πάει στο ραντεβού.

Θα μπορούσα να το είχα κρατήσει υπέρ μου – να έλεγα πως πήγα και την περίμενα και να κέρδιζα “το πάνω χέρι” στην ιδιόμορφη σχέση μας. Να το παίξω και θαρραλέος. Αλλά είπαμε… η αθωοτητα της παιδικής ηλικίας ξεχυλίζει.

Της είπα ότι ούτε εγώ πήγα.

Μετά από αυτή τη μέρα, λιγόστεψαν τα μηνύματα. Και ακόμα και όταν έρχονταν ήταν πολύ μικρότερα από ότι συνήθως. Και εγώ όμως, ένιωθα πως δεν είχα κάτι άλλο να πω.

Μια μέρα λοιπόν της είπα πως θα μετακομίσω κάπου όπου αρχικά τουλάχιστον δε θα έχω ίντερνετ, οπότε καλό θα ήταν να αποχεραιτιστούμε – τουλάχιστον για ένα διάστημα.

Τότε, μου εστειλε ένα τραγούδι. Το Marrakesh Night Market. Kαι το μήνυμα που το συνόδευε ήταν πολύ απλό αλλά τελικά, αποδεικνύεται, πως τα μοναδικά πράγματα που σου μένουν για πάντα είναι τα απλά και τα λιτα. Οι φαμφάρες και τα μηνύματα σεντόνια, χάνονται. Οι λέξεις και οι ήχοι μένουν.

Στο μήνυμα έγραφε (νομίζω πως το θυμάμαι ακριβώς) :

“Δεν τα είπαμε ποτέ από κοντά, αλλά δεν πειράζει.

Να ξέρεις πως εγώ θα σε περιμένω να πάμε μια βόλτα σε κάποια μαροκινή αγορά.

Μαθαίνω πως είναι πολύ όμορφα εκεί τη νύχτα…”

Έκτοτε άλλαξα mail και δεν ξαναμπήκα ποτέ στο παλιό.

Ήμουν σίγουρος πως στη συναυλία της McKennitt θα ήταν εκεί. Και ήθελα να πάω. Όχι για τη μουσικη ή για την McKennitt.

Απλά γιατί ήθελα να δω μετά από τόσα χρόνια, πώς είναι εκείνη. Λες και θα την ξεχώριζα στο πλήθος και θα αρχίζαμε πάλι να μιλάμε σα να μην πέρασε μια μέρα.

Αλλά κυρίως, γιατί πάντα θα έχω την περιέργεια.

Αλήθεια, πόσο όμορφη είναι η αγορά του Marrakesh τη νύχτα;

——————————————–

Loreena McKennitt  – Marrakesh Night Market

Intermission

Δεν υπάρχει πιο όμορφη αίσθηση από ένα απαλό αεράκι να σου φυσάει το πρόσωπο ένα ζεστό βράδυ του Μάη.

Καθόμουνα στην καφετέρια σα χαμένος και περίμενα την επόμενη πνοή του αέρα στο πρόσωπό μου, να έρθει για να μου ψιθυρίσει πόσο όμορφη μπορεί να είναι η φύση. Στη ζωή αυτό που κοιτάμε πάντα είναι το αύριο: πώς θα τελειώσουμε το σχολείο, μετά το πανεπιστήμιο, μετά το στρατό, πώς θα βρούμε μια καλή δουλειά για να βολέψουμε την “γκρίζα” ύπαρξή μας, πώς θα βρούμε κάποια να μας αντέχει και να αντέχουμε και πώς η ζωή μας θα γίνει όσο πιο ίδια γίνεται με των ανθρώπων γύρω μας.

Σπάνια σκεφτόμαστε πως το μόνο που έχουμε δεδομένο στη ζωή είναι το σήμερα, το τώρα.

Ξοδεύουμε ώρες σε προγραμματισμούς για το μέλλον, για το πού θα είμαστε αύριο και ξεχνάμε να είμαστε εδώ τώρα.

Δεν είναι παράξενο;

Πως μια ολόκληρη ζωή κυνηγάμε κάτι που όταν έρθει εμείς θα κυνηγάμε κάτι άλλο;

Καθισμένος λοιπόν στην καφετέρια, όχι μακριά από το σπίτι μου, σκεφτόμουνα πόσο όμορφο είναι το να συνηδειτοποιείς για ένα δευτερόλεπτο μονάχα έστω, ότι ένα απαλό αεράκι και μια καλή συντροφιά είναι το μόνο που χρειάζεσαι για να είσαι ευτυχισμένος. Όχι για πολύ. Ο άνθρωπος άλλωστε δεν είναι φτιαγμένος για μεγάλες δόσεις ευτυχίας – και εγώ προσωπικά πιστεύω πως δεν αντέχω ούτε τις μικρές δόσεις.

Αλλά…

Ήταν όμορφα απόψε.

Ξέρεις γιατί;

Γιατί δεν έγινε τίποτα απολύτως σπουδαίο απόψε. Γιατί η ζωή είναι ένα ψηφιδωτό από ευτυχισμένες στιγμές: μια μια δεν έχουν εικόνα, δεν έχουν ομορφιά, όλες μαζί όμως είναι το πιο απλό και συνάμα όμορφο πράγμα που έχεις δει ποτέ. Και γιατί…ειχε αυτό το απαλό αεράκι που τα έκανε όλα πιο απλά.

Ένα χρόνο από σήμερα δε θα θυμάμαι την αποψινή νύχτα σαν κάτι το ιδιαίτερο – ούτε ξεκίνησε, ούτε τελείωσε κάτι, ούτε πήγα πουθενά ιδιαίτερα, ούτε έμεινα σπίτι. Τίποτα απολύτως. Μονάχα ένα αεράκι θα μου μείνει από απόψε το βράδυ. Μια καλή παρέα θα μου μείνει και ένα ευτυχισμένο μεθύσι. Μερικές φορές η ζωή είναι απλή. Μερικές φορές.

Αν είχα μια συμβουλή να δώσω στους ανθρώπους που διαβάζουν αυτό το blog, αν είχα ένα απόφθεγμα σοφίας να μοιράστώ θα ήταν ότι το μόνο που χρειάζεται ο άνθρωπος για να συναντήσει το αύριο είναι να αγαπήσει το σήμερα. Γιατί η ζωή δεν κοιτάζει ποτέ τα σχέδιά σου και αδιαφορεί παγερά για τα δικά σου πλάνα. Η ζωή απλά συμβαίνει. Αν είσαι έξυπνος την ζεις όσο πιο έντονα μπορείς. Αλλιώς μπορείς να την ξοδέψεις ολόκληρη κυνηγώντας χίμαιρες και μελετώντας τα άστρα, περιμένοντας το αύριο να έρθει και να τα κάνεις πάλι όλα από την αρχή. Το αύριο όμως, και αύριο, θα είναι πάλι ένα βήμα μακριά σου. Και εσύ πάλι θα κυνηγάς κάτι που, εξ ορισμού, δεν μπορείς να πιάσεις.

Υπάρχουν δύο είδη ζωής σε αυτόν τον θορυβώδη και γεμάτο νυχτερινές πνοές, κόσμο: αυτή που ζείς και αυτή που αφήνεις να περνά περιμένοντας να ζήσεις.

Μάντεψε σε ποια από τις δύο είναι πάντα πιο δροσερό το νυχτερινό αεράκι που τρυπώνει από το παράθυρο και σου χαϊδεύει απαλά το μάγουλο…

(photo by Deviantart-ist)

————————————

Music for a blissfull, almost boring, normal, yet amazing, day:

Lofreq – Blow Out (Radiohead Cover) (I am fused/ Just in case I blow out/ I am glued/ Just in case I crack out…)

Eρωτικό

Ε.,

Υπάρχουν πράγματα σε αυτή τη ζωή που περνάς χρόνια ολόκληρα χωρίς να πεις, να νιώσεις, να αγγίξεις.Ξεχασμένα συναισθήματα, πρωτόγνωρα συναισθήματα, συναισθήματα που κρύβεις και άλλα που μισείς να νιώθεις.Το ξέρω πως θα σε τρομάξω λέγοντάς το δυνατά, αλλά μαζί σου όλα αυτά είναι πραγματικότητα.

Ίσως γι’αυτό να μην ξέρω αν σ’αγαπώ ή απλά σε μισώ με διαφορετικό τρόπο από τον υπόλοιπο κόσμο.

Δεν είναι λίγο να βρίσκεις την τρύπα στους τοίχους που σηκώνω, να μπαίνεις κρυφά από εκεί στο δικό μου δωμάτιο σε αυτόν τον κόσμο και να γίνεσαι κομμάτι του, συστατικό της ύπαρξής του.Τόσα χρόνια φτιάχνω μπλόκα και μπαλώνω τρύπες. Κρύβομαι από τον κόσμο και μετά το μετανιώνω. Αλλά όπως δεν έχω τη δύναμη να πάω μπροστά έτσι δεν έχω τη δύναμη να κάνω και πίσω. Να δώσω μία και να ρίξω όλα τα τείχη.

Με κάνεις να ξεχνιέμαι. Δε σκέφτομαι ότι μια μέρα και εσύ θα με πληγώσεις, γιατί πιο πολύ πληγώνω εγώ τον εαυτό μου όταν με κοιτάζω στον καθρέφτη και αναρωτιέμαι ποιός είμαι. Μαζί σου, νιώθω ασφαλής και αυτή είναι η μεγαλύτερη ανασφάλειά μου. Θέλω να είμαι αυτάρκης. Να μη χρειάζομαι ανθρώπους γύρω μου για να νιώθω καλά. Θέλω να ξέρω πως (ότ)αν ξανάρθει η ώρα να μείνω μόνος μου, δε θα έχω εθιστεί στη δική σου παρουσία. Και η δική σου παρουσία, είναι το πιο εθιστικό και βαρύ ναρκωτικό.

Σε κοιτάζω όταν κοιμάσαι, ξέρεις.

Όχι πάντα, γιατί είμαι εγωιστής και δεν μπορώ να δεχτώ πως η θέα σου και μόνο, μου ξυπνάει μέσα μου συναισθήματα που νόμιζα πως είχα ξεφορτωθεί από καιρό, ωστόσο κάποιες βραδιές, όταν ξυπνήσω και ανάψω τσιγάρο, κάθομαι και χαζεύω το γυμνό σου κορμί ανάμεσα στα σκεπάσματα. Κοιτάζω το στήθος, το πρόσωπο, το σώμα σου και νιώθω τόσο παράξενα.

Δεν ξέρω ειλικρινά αν ήλπιζα πάντα να έρθεις ή αν ευχόμουνα κρυφά να μην μπεις ποτέ στη ζωή μου.

Κάνω όνειρα μαζί σου, δεν είναι γελοίο;

Είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύει σχεδόν θρησκευτικά στη φράση “δεν μπορείς να φωτογραφίσεις τη στιγμή, γιατί έχει ήδη χαθεί”. Με εσένα όμως κάνω όνειρα και για πρώτη φορά δε με νοιάζει αν όλα πάνε στραβά.

(Εντάξει, αυτό είναι ψέμα -και ίσως και το χειρότερο απ’ όλα. Με νοιάζει πιο πολύ απ’ ότι φανταζόμουν)

Όταν μου είπες “σ’αγαπώ” ένιωσα τον κόσμο να αλλάζει γύρω μου. Το ξέρω πως δεν πίστευες πως θα στο πω – όπως άλλωστε και έγινε – και πως δεν το είπες για να το ακούσεις και εσύ, αλλά θέλω να ξέρεις ότι ήθελα να το πω. Το μυαλό μου μιλάει και οδηγεί, η καρδιά μου όμως άλλα γυρεύει.

Στον κόσμο αυτόν λίγα είναι τα πράγματα που έχουν πραγματικά αξία. Και ίσως τελικά να φοβάμαι να παραδεχτώ το πιο απλό, το πιο βασικό και ξεκάθαρο πράγμα στον κόσμο. Πως, τελικά, είμαστε μονάχα αυτό που είμαστε και ούτε μια ίντσα παραπάνω: ούτε αυτό που ονειρευόμαστε να ήμασταν, ούτε αυτό που προσπαθούμε χρόνια να πείσουμε τους άλλους πως είμαστε, ούτε αυτό που θα ήθελαν οι άλλοι να είμαστε.

Είσαι η μόνη που με κάνει να αισθάνομαι έτσι. Αλήθεια. Και μόνο η λέξη “αισθάνομαι” με τρομάζει.

Είμαστε πολύ μικροί, το ξέρεις; Είμαστε πολύ μικροί και πολύ προσωρινοί για να μην ζούμε το όνειρό μας. Και εγώ μαζί σου ζω αυτό που δεν είχα τολμήσει να ονειρευτώ – όσο τρομακτικό και αν ηχεί, κυρίως, στα δικά μου αυτιά.

Και αυτό που με τρομάζει πιο πολύ απ’ όλα είναι το πόσο ρεαλιστή και πραγματιστή κατάφερα να κάνω ένα παιδί που ζούσε με χιλιάδες όνειρα: εμένα. Και πως σκέφτομαι ακόμα και αυτές τις στιγμές που είμαστε μαζί πως όταν αυτό τελειώσει, η ζωή θα συνεχιστεί και πάλι κανονικά. Πως θα είναι σαν τίποτα να μην άρχισε και τίποτα να μην τελείωσε ποτέ.

Αλήθεια, σε αυτόν τον σύντομο περίπατο που λέμε ζωή, μαθαίνουμε άραγε ποτέ αν ο μόνος λόγος που οι άνθρωποι υψώνουν τείχη, φτιάχνουν εμπόδια και μπαζώνουν τρύπες είναι γιατί περιμένουν έναν άνθρωπο να έρθει και να τα γκρεμίσει όλα;;

———————————————-

Earlimart – Before It Gets Better (So don’t leave soon/ Don’t leave this room/ We’ll be on top of the moon/ But until then/ It’s a bloodbath…)

Rufus Wainwright – Across The Universe (Limitless undying love/ which shines around me/ like a million suns/ and calls me on and on/ across the universe… )

The Last Shadow Puppets – My Mistakes Were Made For You (About as subtle as an earthquake I know/ My mistakes were made for you…)

Nunquam Satis Vicis

Μικρή μου,

Monsters Inc.

Το θυμάσαι;

Ήταν η τελευταία ταινία που είδες. Που είδαμε μαζί. Σε ένα άδειο σινεμά, οι δυο μας. Με ποπ κορν και πορτοκαλάδες. Ήταν η πιο ζεστή και γεμάτη αίθουσα κινηματογράφου που έχω δει.

Θυμάσαι;

Είχαμε κάτσει ένα ήσυχο μεσημέρι στη μέση και μου είχες πιάσει το χέρι. Και ενώ εγώ κυνηγούσα τη σκιά μου, εσύ μου έσφιγγες το χέρι, σαν να ένοιωθες πως είχα ανάγκη να μου επιβεβαιώσεις πως είσαι καλά, πως με αγαπάς και πως είσαι ακόμα εκεί. Πραγματικά δεν ξέρεις πόσο ανάγκη το είχα. Αυτή την επιβεβαίωση πως είσαι ακόμα εκεί, έστω για λίγο, έστω προσωρινά. Πως δεν έγινες ξαφνικά καπνός, πως δεν έσβησε το φως και εγώ σε έχασα – έστω και αν εγώ σε κοίταζα συνεχώς.

Ξέρεις ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή;

Όταν σου υποσχέθηκα να στην πάρω σε κασέτα όταν θα κατέβαινε από τους κινηματογράφους.

Δεν πρόλαβα ποτέ να το κάνω..

Και δεν πονάω γιατί δεν πρόλαβα να το κάνω (άλλωστε, μικρή μου, είναι τόσα πολλά αυτά που δεν πρόλαβα να κάνω…), είναι μονάχα που στο υποσχέθηκα. Σου έδωσα το λόγο μου να στο πάρω. Και είχες χαρεί με την πιο αγνή χαρά που έχω δει ποτέ.

Και ακόμα περισσότερο, πονάω γιατί σου έδωσα μια υπόσχεση που ήξερα μέσα μου πως δε θα μπορούσα να κρατήσω. Κανείς δεν ξέρει τον πόνο του να υπόσχεσαι κάτι τόσο απλό σε έναν άνθρωπο που αγαπάς πιο πολύ από τη ζωή σου, γνωρίζοντας μέσα σου πως δε θα μπορέσεις ποτέ να το πραγματοποιήσεις…

Δεν έχω μιλήσει πιο ειλικρινά στη ζωή μου όταν σου λέω πως δε σε κορόιδεψα. Απλά ήθελα να το πιστέψω. Ήθελα να με πείσω πως θα μου κρατάς ακόμα το χέρι όταν θα έφευγε η ταινία από τους κινηματογράφους.

Μου λείπεις συχνά και το ξέρεις. Και το ξέρω ότι το ξέρεις. Αλλά μερικές φορές το συναίσθημα πρέπει κάπου να διοχετευτεί, αλλιώς ανεβαίνει στο λαιμό και σε πνίγει. Γι’αυτό σου γράφω τώρα. Για να σου πω πως θυμάμαι, πως δεν ξεχνάω τίποτα και πως ακόμα και αυτά που με πονάνε, έχουν μια γλυκιά γεύση σαν ανοιξιάτικο πρωινό.

Τελικά οι άνθρωποι είμαστε εγγενώς μαζοχιστές. Μπορεί ώρες ώρες να ξεχνάω ακόμα και το χαμόγελό σου ή τις σπίθες που πέταγαν τα μάτια σου, αλλά θυμάμαι πάντα τις μικρές στιγμές που θα είχαν χαθεί στο πέρασμα των χρόνων αν ήσουν εδώ, αν όλα όσα έγιναν δεν ήταν παρά ένας εφιάλτης, αν δεν έμενα μόνος μου – εγώ και απέναντι ο κόσμος, να κοιταζόμαστε σε έναν αέναο κύκλο νοσταλγίας και θλίψης.

Και τίποτα από αυτά που λένε για τον χρόνο δεν είναι αλήθεια. Κλαίω λιγότερο όταν σε θυμάμαι, ναι. Δεν σε βλέπω πια τόσο συχνά στα όνειρά μου, ναι. Δεν σκέφτομαι πως κάθε κορίτσι της ηλικίας σου που βλέπω στο δρόμο είσαι εσύ, ναι. Πονάω όμως κάθε φορά, το ίδιο. Τόσο όσο και την πρώτη μέρα.

Να με θυμάσαι πάντα.

Και να μ’αγαπάς.

Μονάχα αυτό χρειάζομαι…

Πάντα δικός σου,

Nam3l3ss

—————————————————————

Radiohead – Fake Plastic Trees (Acoustic) - (…if I could be/ who you wanted/ all the time…)

I Alone

Ξέρεις ποιό είναι το χειρότερο συναίσθημα στον κόσμο;

Το να νιώθεις μόνος…

Ξεκινάς επιζητώντας την ηρεμία, την γαλήνια σιγή που καλύπτει σαν ομίχλη τις ώρες που είσαι μόνος. Γιορτάζεις στη σιωπή, ανάβεις τσιγάρο και ακούς τους ήχους της μοναξιάς, τους αφήνεις να σε ηρεμήσουν. Δε σε νοιάζει που είσαι μοναχικός-γιατί το μοναχικός απέχει χιλιόμετρα από το μόνος, το ένα το επιλέγεις το άλλο σε επιλέγει.

Μετά αρχίζεις να αποξενώνεις τους ανθρώπους γύρω σου. Ξεσκαρτάρεις, λες στον εαυτό σου. Μεγαλώνεις και μαθαίνεις να επιλέγεις και να μη σε επιλέγουν. Και ακούς τραγούδια που μιλάνε για ανθρώπους μόνους, τραγούδια που μιλάνε για ανθρώπους που πέρασαν και σβήστηκαν από το χαρτί του χρόνου αλλά εσένα δε σε αγγίζουν γιατί το επέλεξες αυτό, σωστά;

Και ύστερα, νιώθεις τσιμπιές σε όλο σου το σώμα. Και η φασαρία της σιωπής ξαφνικά γίνεται πιο δυνατή, πιο ενοχλητική στα αυτιά σου. Αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως το μόνος δε διαφέρει παρά σε 4 γράμματα από το μοναχικός. Και ξαφνικά τα τραγούδια αρχίζουν να μιλάνε για σένα, για τους δικούς σου χαμένους ανθρώπους, για τις δικές σου – λάνθασμένα σωστές – επιλογές. Ανοίγεις τηλεόραση και σε καταθλίβει το γεγονός πως το κάνεις. Βάζεις μουσική και την κλείνεις γιατί είναι χαρούμενη και εσύ έχεις πια συνηθίσει στην ησυχία της σιωπής και οτιδήποτε πέραν αυτής είναι θόρυβος.

Όμως, το επέλεξες.

Αλήθεια, το επέλεξες;

Επιλέγουμε ποτέ, άραγε, τίποτα;

Μέσα στη σιωπή, ανάβεις τσιγάρο. Αν μπορούσες θα το έκοβες και αυτό, θα το αποξένωνες.

Και σιγά-σιγά, ανάμεσα στα λόγια που δεν ειπώθηκαν και τον καπνό του τσιγάρου που γεμίζει το δωμάτιο, αναρωτιέσαι μήπως τελικά ο πρώτος που κατάφερες να αποξενώσεις μέσα από όλα αυτά δεν είναι οι φίλοι, οι γκόμενες και οι γνωστοί, αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός.

Και τότε, ξαπλωμένος στον καναπέ που δε μοιράζεσαι πια με κανέναν, σε ένα δωμάτιο που εσύ επέλεξες να μείνει αδειανό, η μοναξιά σε πληγώνει χιλιάδες φορές περισσότερο από ότι θα μπορούσαν ποτέ να σε πληγώσουν οι άνθρωποι που – για να είσαι ασφαλής ότι δε θα το καταφέρουν ποτέ – άφησες να φύγουν και έδιωξες.

Και τότε σκεφτεσαι;

Ήταν επιλογή σου;

Επέλεξες σωστά;

Ήταν, άραγε, ποτέ αληθινά “επιλογή”;

Αλλά κυρίως, πόσο κακό μπορείς να κάνεις άραγε στον εαυτό σου, στην προσπάθειά σου να τον προστατεύεσεις;

———————————————————–

Sia – Where I Belong (We lose/ Yet we want to spare the feelings of those/ we love/ Don’t cry/ We’ve all lied… )

Ο Γενικός

Είναι πολύ παράξενο πράγμα η μνήμη.

Σήμερα στο λεωφορείο ξαφνικά θυμήθηκα κάτι που…ποιά είναι η σωστή λέξη – σίγουρα όχι ξεχάσει… είχα βάλει σε ένα μικρό ντουλαπάκι στην άκρη του μυαλού μου. Ένα μικρό πραγματάκι που, λειτουργώντας ως domino, μου θύμισε άλλο ένα, και άλλο ένα και άλλο ένα μέχρι που το λεωφορείο ήταν ασφυκτικά γεμάτο (και ας ήταν άδειες οι μισές θέσεις) και αποπνυκτικά ζεστό (και ας έκανε απίστευτο κρύο).

Δεν είναι αστείο πράγμα η μνήμη;

Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι πως ίσως και να υπάρχει Θεός – όχι απαραίτητα ο γνωστός, αλλά κάποιος τέλος πάντων που μας κοιτάει από ψηλά και ώρες-ώρες αποφασίζει να παίξει μαζί μας. Και αυτό γιατί ο άνθρωπος δε θα μπορούσε ποτέ να δημιουργήσει ποτέ ένα τόσο καλό σύστημα ασφαλείας όπως είναι η μνήμη.

Τι παράξενο πράγμα αλήθεια…

Σαν την άσφαλεια στο γενικό: μια ξαφνική αύξηση της τάσης και η ασφάλεια πέφτει για να μην καούν τα πάντα.

Έτσι είναι και η μνήμη. Πέφτει η ασφάλεια, για να μην καείς ο ίδιος.

Γιατί μερικά πράγματα στη ζωή μπορείς, με τον καιρό, να τα ξεχάσεις.

Άλλα μπορείς με να μάθεις να ζεις μαζί τους.

Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα – συνήθως μικρά, συνήθως το δέντρο μπροστά στο δάσος – που απλά δε θα σβηστούν ποτέ από τη μνήμη σου και δε θα μάθεις ποτέ να ζεις με τη θύμησή τους. Για αυτά θα πέφτει πάντα ο γενικός, θα κλείνει τα πάντα και θα τα ξαναβρίσκεις τις πιο ακατάλληλες, τις πιο άσχετες στιγμές. Σαν  πουλιά που ξεφεύγουν από το σμήνος.

Και εσύ κάθε φορά που θα τα θυμάσαι αυτά, θα συνειδητοποιείς πως όσα λες στον κόσμο – όσα λες και πολύ θα ήθελες να είναι απλά ψέματα, όσα λες και πολύ θα ήθελες να τα λες γιατί αισθάνεσαι πως κάπως έτσι θα έπρεπε να νιώθεις, κάτι τέτοιο θα περίμεναν και θα ήθελαν να ακούσουν οι γύρω – είναι δυστυχώς πέρα για πέρα αληθινά.

Και μετά θα σκέφτεσαι τα ψέματα που λες στους άλλους για αγάπες, ερωτες και ζωή που θα’ρθει.

Και για τα όνειρα που δήθεν κάνεις και για τις γιορτές που τάχα περιμένεις

Όταν ο γενικός ανέβει ξανά, τίποτα μα τίποτα δε θα λειτουργεί όπως παλιά.

Ένας Μεγάλος Κόσμος

Σήμερα θα σας πω μια ιστορία.

Και όσο και να ‘θελα να υποστηρίξω ότι την κατέβασε η κούτρα μου, είναι περα για πέρα αληθινή.

Θα σας μιλήσω για έναν πολύ καλό μου φίλο, ας τον πούμε Χ.

Ο Χ. είναι gay.

Δεν το ξέρουν πολλοί δικοί του άνθρωποι και το γεγονός ότι παρόλα αυτά εμένα μου το εκμυστηρεύτηκε, με κάνει να νιώθω καλά. Ο Χ. δεν είχε κάνει ποτέ σχέση στη ζωή του, δεν είχε φιλήσει ποτέ, δεν είχε αγαπήσει ή ερωτευτεί ποτέ. Πώς θα μπορούσε άλλωστε αφού πάντα κάνει ότι μπορεί για να μην υποψιαστεί κανείς τίποτα για το ποιές είναι οι προτιμήσεις του.

Μια μέρα ίδια με χίλιες άλλες, με συναγερμούς οπλισμένους και ηλεκτροφόρους φράχτες πάντα στο Full ON, γνώρισε τον Κ.

Και ύστερα έπαψε να αισθάνεται μόνος στον κόσμο. Ήταν αυτό που εμείς οι “φυσιολογικοί” (sic)  θα λέγαμε “κεραυνοβόλος έρωτας”. Τον γνώρισα και εγώ. Θυμάμαι το κοκκίνισμα στο πρόσωπο του Χ. όταν με ρώτησε αν θα με πείραζε να τον γνωρίσω. Θυμάμαι πως κοιταζόντουσαν στην καφετέρια που πήγαμε για να τον γνωρίσω. Θυμάμαι πως ώρες ώρες έμοιαζα να μιλάω μόνος μου, εκείνοι έδειχναν χαμένοι σε μια άλλη ήπειρο, πέρα για πέρα δική τους. Θυμάμαι και τα λόγια του Χ. όταν χωριστήκαμε και με γύρναγε σπίτι: «Τώρα καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι έχουν γράψει τόσα τραγούδια για την αγάπη. Γιατί όταν είσαι ερωτευμένος θυμάσαι πως είσαι ζωντανός”.

Πέρασαν οι εποχές, η άνοιξη έγινε καλοκαίρι, το καλοκαίρι έγινε ένα γκρίζο φθινόπωρο και το φθινόπωρο έφερε το χειμώνα. Εκείνοι πάντα μαζί και πάντα μυστικά, γιατί ο κόσμος θα μίλαγε, θα έδιχνε με δάχτυλα και θα ψιθύριζε σε αυτιά. Μέχρι κάποια στιγμή ήταν κοινή απόφαση αυτή η σιωπή, τα ραντεβού σε άκυρα και ασφαλή μέρη, όπου δε θα τους ήξερε κανένας, οι βόλτες στα κρυφά από φίλους και συγγενείς και την αγάπη να σιγοκάει στο πίσω μάτι της κουζίνας του σπιτιού του Κ.

Ώσπου μια μέρα πριν λίγο καιρό,  ο Χ. ήρθε και με βρήκε με το βλέμμα που έχουν όλοι όσοι ξέρουν πως είναι χαμένοι από χέρι, πως είτε πάνε μπροστά είτε πάνε πίσω, ο γκρεμός είναι παντού.

Μου είπε πως ο Κ. του είπε πως δεν το αντέχει αυτό. Αυτό το “σε έχω, αλλά δε σε έχω”, “σε αγαπώ, αλλά δεν πρέπει να σε αγαπώ”. Του ζήτησε να διαλέξει: Ή τα λένε όλα ή χωρίζουν.

Αλήθεια, όταν αγαπάς κάποιον τον φέρνεις στον γκρεμό;

Μήπως τελικά αγάπη είναι να σε πηγαίνω στο χείλος και μετά να σε σπρώχνω, γιατί η θέα από εκεί ψηλά αξίζει την ελεύθερη πτώση;

Ο Χ. με ρώτησε τι να κάνω και εγώ του είπα να κάνει αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο.

Αλλά αυτός δε με άκουσε…

Γιατί το να κυνηγάς την ευτυχία είναι τις περισσότερες φορές πιο επίπονο από το να δέχεσαι και να συμβιβάζεσαι απλά με τη δυστυχία.

Χώρισαν. O X. μαζεύει τα κομμάτια του από το πάτωμα, ο Κ. προσπαθεί να… σβήσει το μάτι της κουζίνας του που δε λέει να σταματήσει να σιγοκαίει.

Και μετά, όπως λέει και η Violet στο VfV, “there were no more roses. Not for anyone”.

Η ιστορία είναι αρκετά μεγάλη. Θα καταλάβαινα πολλούς από εσάς αν δεν τη διαβάζατε. Δεν χρειάζεται να τη διαβάσετε. Να ξέρετε μονάχα ένα πράγμα που είναι και το μόνο που ήθελα να μείνει απο αυτή την ιστορία:

Η αγάπη είναι ένα πανηγύρι ενέργειας. Σπίθες στον αέρα και κομφετί στο πάτωμα. Και είναι εύθραυστη και πολύτιμη. Γιατί η αγάπη και η ευτυχία είναι στιγμές. Και δεν έχει σημασία με ποιόν ή πως τις ζεις. Δεν έχει σημασία αν ο κόσμος θα σε δεχτεί γι’αυτό. Αρκεί μονάχα να τις ζεις. Όταν τα φώτα σβήσουν και η αυλαία πέσει, είναι πάντα λιγότερο το κρύο όταν…σιγοκαίει το ματάκι της κουζίνας.

Και μετά οι άνθρωποι σου λένε για κατηγοροιοποιήσεις των ανθρώπων και αηδίες.

Πφφφ.

Η αγάπη δεν πέφτει σε κατηγορίες. Είναι μια κατηγορία από μόνη της.

Και ποιός καλύτερος λόγος για να αποδεκτείς ακόμα και αυτό που δε θεωρείς “φυσιολογικό”.

Δεν είναι, άραγε, η αγάπη λόγος αρκετός;

———————————

Music for the ones that loved and then just… left the stove open

The Cinematic Orchestra - That Home ( This is a place where I don’t feel alone/This is a place that I call my home…. )

Stereo Nova – Ένας Μεγάλος Κόσμος (…και κάπως έτσι τελειώνει/ η ιστορία ενός ανθρώπου/ που ζητούσε αγάπη /στο τέλος του δρόμου

Καλός Καιρός/Μετακόμιση

And so…I found my place.

Δεν είναι μεγάλο, 52 τετραγωνικά.

Αλλά δε βαριέσαι, το σημαντικό είναι ότι μπαίνει φως και ότι το φως αυτό είναι το δικό μου φως.

Δεν ξέρω ακόμα πότε θα μπορέσω να μετακομίσω (με τις εξεταστικές και τις δουλειές έχουν μείνει όλα πίσω – ακόμα δεν έχω βρει τα έπιπλα για να καταλάβετε!)

Αλλά είναι εκεί και με περιμένει πια.

Και ξαφνικά, σταμάτησα να βιάζομαι και να προσπαθώ να τα χωρέσω όλα σε ένα λεπτό. Ο χρόνος άρχισε να κυλά πιο αργά.

Ίσως να βρήκα το δικό μου “σταθερό” – που θα έλεγε και ο Desmond από το (I’ve jumped the shark) Lost.

Ίσως πάλι να μη βρήκα τίποτα.

Ο χρόνος θα δείξει.

Πάντα.

Όπως θα έχετε καταλάβει ήδη, κάνω ένα break μεγάλης διάρκειας.

Αλλά είμαι πάντα εδώ γύρω, σας διαβάζω και σας σκέφτομαι ακόμα και αν δεν τα λέμε πια συχνά.

Και θα επιστρέψω. Count on it.

—————————-

Music serving various purposes:

Kings of Leon – Use Somebody (… You know that I could use somebody…)

Matthew Herbert – (Nice Dream) (ft. Mara Carlyle) (…Now come home, now come home…)

DeVotchka – New World (…There’s this place/ that I know/ where they take everything slow… )

Everything is Broken. Everyone is Broken.

Ε.,

Για μένα, είσαι ένας άλυτος γρίφος.

Επιμένεις να με θέλεις και να με κυνηγάς ενώ τις περισσότερες φορές ούτε καν εγώ δεν μπορώ να με αντέξω.
Με μπερδεύεις συνεχώς.

Από τη μία έχω συμβιβαστεί με τον εαυτό μου, πώς το λένε, τα έχω βρει με τον δαίμονα και τον άγγελο μέσα μου. Τους μιλάω και μου μιλάνε σα φιλαράκια. Ξέρω τι είμαι, ξέρω τι αξίζεις και ξέρω πως εγώ δεν μπορώ να στο δώσω όσο και να το θέλω.

Δεν ξέρω αν μ’αγαπάς όπως λες ή αν απλά είσαι τόσο εγωίστρια που δε μπορείς να δεχτείς την ήττα, αλλά από εμένα ακόμα και η νίκη σου θα είναι μια μελλοντική ήττα.

Σε θέλω αλλά δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να αγαπήσω. Όχι εσένα, καμία. Γιατί η αγάπη είναι από αυτά τα συναισθήματα που ξεφορτώθηκα νωρίς στη ζωή μου – η αγάπη μπορεί και να πονέσει και εγώ αποφεύγω συστηματικά ότι δυνητικά μπορεί να με κάνει να χάσω τον έλεγχο. Καταλαβαίνεις; Δεν είσαι εσύ, είναι που εγώ δε θα με αφήσω ποτέ ελεύθερο.

Με συναρπάζεις. Είδες το σκοτάδι μου και δεν έφυγες.

Με κάνεις να αναρωτιέμαι. Είδες το σκοτάδι μου και με θέλεις ακόμα.

Με τρομάζεις. Είδες το σκοτάδι μου και δεν προσπάθησες να το διώξεις, το αγκάλιασες μαζί μου.

Περιμένεις καρτερικά και το νιώθω πως μια μου λέξη σε κάνει λίγο πιο χαρούμενη κάθε μέρα. Σε βλέπω με την άκρη του ματιού μου να με κοιτάς όταν δουλεύουμε και αυτό με τρελαίνει. Φοβάμαι τι κοιτάς. Εμένα ή τον πραγματικό εμένα. Και αν ισχύει το δεύτερο, πως μπορείς να το κάνεις; Πού κάνουν λάθος οι άμυνές μου; Είμαι ένας άνθρωπος που μισεί τους καθρέφτες, εσύ πως μπορείς και θέλεις να με κοιτάς;

Βλέπω μερικές φορές ανθρώπους που “σπάνε”. Όταν η Χ αγαπάει τον Ψ και εκείνος της φέρεται σα σκουπίδι, εκείνος που θα έρθει μετά τον Ψ θα βρει έναν άνθρωπο “σπασμένο”. Και μπορεί ο επόμενος να το αξίζει, αλλά όταν σπάσει ο άνθρωπος δεν ξανακολλάει ποτέ τέλεια. Και αν δεν είσαι δυνατός, αν δεν έχεις τη λογική να σκεφτείς πως “δεν άξιζε τελικά”, είναι άδικο να “σπάσεις” για εμένα. Άδικο και για σένα και για όλους μετά από εμένα.

Γι’αυτό σου λέω, φύγε.

Με ενθουσιάζει το ενδιαφέρον σου, μου ανεβάζει το ηθικό, με κάνει να νιώθω καλά. Αλλά δε μπορώ παραπάνω. Έχω “σπάσει” χρόνια τώρα και πια έχω ξεχάσει και τη θέρμη στο κορμί μου όταν το ζέσταιναν και όσα συναισθήματα απέβαλα.

Για εμένα, λίγος μονάχα καιρός είναι το μόνο που μπορώ να δώσω. Λένε πως η ευτυχία είναι στιγμές, αλλά με εμένα θα είναι πολύ λίγες. Δε θέλω να στο κάνω αυτό, αλλά δεν έχω τη δύναμη να το τελειώσω. Γι’αυτό τέλειωσέ το εσύ. Τώρα που μπορείς. Πριν πληγωθούμε και οι δύο πιο άσχημα. Και εμένα άσε με, οι πληγές δε με επηρρεάζουν πια τόσο πολύ – τις καλύπτω όπως μπορώ και απλά συνεχίζω, μέχρι να αρχίσουν να πονάνε – αλλά εσύ δε χρειάζεται να πληγωθείς.

Θα έρθει η ώρα στη ζωή που θα πληγωθείς και εσύ βαριά – άλλωστε όλοι μας είμαστε ένα μωσαϊκό πληγών και εμπειριών – αλλά δε θέλω να είμαι εγώ η αιτία.

Μια φίλη μου είπε πρόσφατα πως με παρακολουθεί πολλές φορές πάνω που πάω να αφεθώ, να τραβάω τα χαλινάρια και να με σταματάω. Και έχει δίκιο, αυτό ακριβώς κάνω. Δεν ξέρω τι φταίει. Δεν ξέρω αν είναι επειδή εγώ δε νιώθω πως μπορώ να ζήσω κάτι φυσιολογικό και ολοκληρομένο χωρίς να το σκοτώσω, δεν ξέρω αν είναι επειδή φοβάμαι πως στη ζωή μου όλα τα πράγματα που αγαπώ λιώνουν ή αν απλά φοβάμαι τόσο πολύ το να ζήσω πραγματικά που με κάνει να το κάνω αυτό, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Λες πως έχουμε κοινά γούστα, κοινά όνειρα και κοινά θέλω. Αλλά, μικρή μου, 1+1 δεν κάνει πάντα 2, και οι άνθρωποι είναι κάτι παραπάνω από απλές εξισώσεις. Οι άνθρωποι σαν και εμένα,  είναι χημικές ενώσεις και καμμένα χορτάρια.

Γι’αυτό, άφησέ με. Με κάνεις χειρότερα όταν με κοιτάς με τα υπέροχά σου μάτια. Με κάνεις να πονάω που σε θέλω, αλλά δε μπορώ.

Δεν είμαι εγώ αυτός που θα σε κάνει ευτυχισμένη.

Μονάχα, μην επιμένεις να με κάνεις αυτόν που θα σε κάνει δυστυχισμένη.

Συνήθως οι άνθρωποι με αφήνουν παγερά αδιάφορο για το αν θα πληγωθούν ή όχι – εσύ όμως, θέλω να μείνεις αλώβητη για όσο περισσότερο καιρό μπορείς.

(Θυμάστε που σας έλεγα πως αυτός εδώ είναι ο προσωπικός μου ψυχαναλυτικός χώρος; Εδώ που λέω όσα δεν μπορώ να πω στην πραγματική ζωή εκεί έξω;

Today is one of those days.

Καλή χρονιά σε όλους. )

———————————-

Music to… just listen to:

Editors – Bonny (Prefab Sprout Cover) ( I spend the days with my vanity/ I’m lost in heaven and I’m lost to earth/ Didn’t give you minutes not even moments/All my life in a tower of foil/ Shaded feelings, I don’t believe you… )

Radiohead – Planet Telex ( You can force it but it will not come/ You can taste it but it will not form/ You can crush it but it’s always here/ You can crush it but it’s always near… )

Medius

(πηγή φωτογραφίας: in.gr)

It’s a weird time to be alive.

Νιώθω πως παίζω σε ταινία. Μια από αυτές τις ταινίες που όλοι ξέρουμε ποιός είναι ο κακός της υπόθεσης εκτός από τον πρωταγωνιστή. Βλέπεις (π.χ.) το απολυταρχικό καθεστώς που μάχεται ο V ή το την μεταποκαλυπτική Γη του Children of Men και ξέρεις ποιοί είναι οι πραγματικοί εχθροί. Ξέρεις ποιανού το μέρος πρέπει να πάρεις. Ποιό είναι το σωστό και πoιο το λάθος.

Η πραγματική ζωή όμως, δυστυχώς δεν είναι μόνο μαύρο-άσπρο. Συνήθως είναι αποχρώσεις του γκρίζου και σε τέτοιες αποχρώσεις είναι δύσκολο να καταλάβεις αν αυτό που βλέπεις είναι σκούρο ή ανοιχτό.

Γιατί από τη μία δεν τους γουστάρεις τους μπάτσους, δε σου αρέσει να νιώθεις ότι ελέγχεσαι σε κάθε σου βήμα και πως η ελευθερία σου είναι απλά μια λέξη σε χαρτί, αλλά από την άλλη, όπως είπε κάποτε πολύ σοφά ο Βολταίρος, η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου και το να μου στερείς την ελευθερία ή το δικαίωμα που έχω να ζω ειρηνικά στο όνομα μιας επανάστασης με πρόσχημα το φόνο ενός παιδιού είναι κάτι που σε απωθεί και σε ξενίζει σε πολλαπλά επίπεδα ( ερμηνείας των λέξεων, στάσης ζωής, εκμετάλλευσης καταστάσεων και ανθρώπων για μικροπολιτικά παιχνίδια κ.α.).

Συνήθως έχω μια συγκεκριμένη άποψη για τα θέματα που με απασχολούν. Μπορεί ο κόσμος να μην είναι μαύρος ή άσπρος πάντα, αλλά για να επιβιώσεις πρέπει να διαλέξεις μια πλευρά και να πολεμήσεις για αυτά που πιστεύεις. Άλλωστε ο κόσμος δεν πήγε ποτέ μπροστά με ουδέτερες απόψεις.

Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση δυσκολεύομαι.

Διαφωνώ με το φόνο του παιδιού (φυσικά!). Γιατί επρόκειτο για φόνο. Φόνο του χειρότερου είδους. Φόνο εξουσίας.

Διαφωνώ όμως και με το κάψιμο της περιουσίας του άλλου, στο όνομα της διαδήλωσής σου. Διαφωνώ με το να ξεκινάς μια επανάσταστη χωρίς να ξέρεις τι ζητάς ή να υπολογίζεις τα θύματα αυτής που θα αφήσεις στο δρόμο σου. Διαφωνώ στο ότι ο θάνατος του ενός είναι αρκετός για την κατάλυση των πάντων. Οι άνθρωποι (δυστυχώς ή ευτυχώς, ανάλογα πως το βλέπει κανείς) είμαστε “μικροί” μπροστά στο σύνολο.

Δε λέω πως όσα έγιναν θα έπρεπε να περάσουν έτσι. Φυσικά και όχι. Αλλά έχω κουραστεί να βλέπω ανθρώπους να διαδηλώνουν χωρίς να ξέρουν το γιατί, να διαδηλώνουν για το χαβαλέ και για να “χάσουν μάθημα” ( αλήθεια, γιατί ενώ κάθε μέρα οι μαθητές έκλειναν τη Βουλιαγμένης στο ύψος της Ηλιούπολης το Σάββατο δεν υπήρχε ούτε ένας που να διαδηλώνει; ) αλλά κυρίως έχω κουραστεί να βλέπω να παίζονται πολιτικά παιχνίδια πάνω από τον τάφο ενός ανθρώπου.

Οπότε θα μείνω σιωπηλός. Όχι γιατί φοβάμαι ή ντρέπομαι να πω την άποψή μου. Απλά γιατί στο συγκεκριμένο θέμα δεν έχω άποψη. Και πραγματικά δεν πιστεύω ότι είναι ένα από τα θέματα εκείνα στα οποία μπορεί κανείς να πει πως και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο. Ειλικρινά πιστεύω πως σε αυτή την περίπτωση, μόνο η μία πλευρά έχει δίκιο.

Απλά ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω ποιά είναι αυτή η πλευρά…

—————————————

Reamonn – Supergirl (Αφιερωμένο στη Razzy για τα γενέθλιά της εχθές )