Battlestar Galactica

“Hell hath no fury like a sci-fi show done just right!”

Σκεφτείτε!

Αντιπαθώ όσο λίγα τα sci-fi shows με πρωταγωνιστές εξωγήινους (βλ. Babylon 5), μηχανοπρεπείς αυτιάγγουρες (βλ. Star Trek), αρχηγούς μύξες (βλ. Star Wars) και κυρίως με space themes.

Και όμως το Battlestar Galactica με κέρδισε από την πρώτη στιγμή (βοήθησε βέβαια και η Tricia Helfer, δε λέω :p ).

Για όσους δεν ξέρετε τι ακριβώς παίζει (που λογικά θα είστε αρκετοί, άλλωστε δεν παίζεται και σε κανένα από τα μεγάλα networks της Αμερικής -βλ. ABC,CBS,NBC,FOX), το Battlestar Galactica πραγματεύεται την προσπάθεια των ανθρώπων ενός γαλαξία far far away  από τον δικό μας να ορθοποδήσουν μετά την επίθεση που δέχτηκε ο πολιτισμός τους , ο οποίος διαιρήτο σε 12 αποικίες, από ρομποτικά δημιουργήματα (με το όνομα Cylons - ελληνιστί Κύλωνες) που έφτιαξαν οι ίδιοι σε μεγάλα κέφια κοσμογονίας.

Όπως όλα τα δημιουργήματα του ανθρώπου όμως, κάτι πήγε στραβά στην πορεία και, για κακή τους τύχη, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το δημιούργημα είχε μυαλό (αν και μηχανικό) για να καταφέρει να σταθεί επάξια απέναντι στο δημιουργό του, να φτιάξει τους δικούς του κανόνες για το παιχνίδι της επιβίωσης και να πλάσει τελικά τα δικά του υβρίδια ανθρώπου-Κύλωνα.

Οι λίγες χιλιάδες άνθρωποι που επιβίωσαν από την οργή των κυκλοθυμικών, πρώην δούλων της ανθρωπότητας προσπαθούν να βρουν το δρόμο τους για την 13η αποικία που είναι η Γη.

Να σημειώσω δε εδώ πως οι Times την έχουν ανακηρύξει την καλύτερη σειρά που παίζεται αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση και λίγα επεισόδια θα σας αποδείξουν το γιατί.

Εξαιρετικό και καλοδουλεμένο σενάριο, άριστες ερμηνείες, υπέροχοι χαρακτήρες που ακροβατούν άναμεσα σε ήρωες και αντιήρωες από επεισόδιο σε επεισόδιο και όλα αυτά σε ένα πέπλο μυστηρίους και δράσης.

Για τα καλοκαιρινά βράδια που βαριέστε να τρέχετε για καφέ στο Θησείο ή που είστε ρέστοι και το ποτό στην παραλιακή είναι out of the question, το Battlestar Galactica είναι εξαιρετική ιδέα για συντροφιά.

Frak me!

I never thought I’d fall in love with an alien.

Το Όνειρο και το Καναρίνι

Ξύπνησα χθες στην πιο περίεργη απορία που είχα ποτέ…

Τι κάνει την ανθρώπινη ζωή να αξίζει περισσότερο από ενός…καναρινιού;

Οι γονείς μου έχουν ένα καναρίνι. Ποτέ δεν το συμπάθησα ιδιαίτερα για να πω την αλήθεια (I’m a dog person). Ποτέ δεν επικοινωνούσαμε ιδιαίτερα με το… πτηνό. Όποτε του σφύριζα μου γύριζε την πλάτη κα έτρωγε ή έπινε νερό και όποτε έφευγα μου σφύριζε χαρούμενο, λες και το έκανε επίτηδες.

Ωστόσο, όταν εχθές το είδα να σέρνεται στον πάτο του κλουβιού του, με τους γονείς μου να το κοιτάνε απορημένοι και τη φωνή του να μη μπορεί να βγει, δεν μπόρεσα παρά να μπω σε σκέψεις:

Αν στη θέση του ήταν ένας από τους ανθρώπους που ξέρουμε, ακόμα και αν αυτός ήταν ο χειρότερος μου συγγενής (και, πιστέψτε με, έχω μπόλικους από δαύτους), θα είχανε τρέξει, θα είχαν ανησυχήσει, θα είχαν βρει γιατρούς. Για το καναρίνι που αγαπούσαν όπως λέγανε… τίποτα. Μέχρι και εγώ πρότεινα να ψάξω να του βρω έναν κτηνίατρο να το πάμε, αλλά… άρνηση.

Δεν ξέρω ποιό είναι πιο άσχημο: ότι αναρωτιέμαι γιατί η ανθρώπινη ζωή να έχει μεγαλύτερη αξία από ενός πουλιού ή ότι πιστεύω πως αυτό το εκνευριστικό πτηνό που ποτέ δε συμπάθησα με έκανε να θέλω να το πάω στο γιατρό ενώ αν ήταν ένας από τους “ανθρώπους” που με περιτριγυρίζουν ίσως και να μου άρεσε να το βλέπω να σέρνεται στο κλουβί του;

What’s more disturbing?

Take your pick.

Ανόητο.

Ξοδεύεις μια ολόκληρη ζωή να φροντίζεις ανθρώπους που όταν εσύ θα χρειαστείς τη δική τους φροντίδα θα μπορούν, αλλά δε θα θέλουν να στη δώσουν και, ίσως μάλιστα ακόμα και να σε χτυπήσουν τη στιγμή που θα βρίσκεσαι εσύ στο πάτωμα και θα κάνεις κύκλους από τον πόνο, και όταν έρχεται η ώρα να φροντίσεις κάτι που για τους δικούς σου λόγους εσύ αγαπάς, χωρίς να περιμένεις κάτι από αυτό όχι γιατί δε θέλει αλλά γιατί δε μπορεί να σου δώσει, δεν κάνεις τίποτα και απλά περιμένεις…

Λες και η ανθρώπινη ζωή είναι εξ ορισμού πιο σημαντική από ενός ζώου.

Γιατί;

Γιατί μπορούμε να μετανοιώνουμε;

Γιατί μπορούμε να κλαίμε;

Γιατί μπορούμε να μιλήσουμε και να κοροϊδέψουμε τους άλλους με ψεύτικες συγγνώμες;

Γιατί μπορούμε να κάνουμε ό,τι μαλακία μας έρθει στο κεφάλι και μετά να τη ρίξουμε στην “κακιά στιγμή” και στο “ανθρώπινο λάθος”;

Ή μήπως γιατί μπορούμε να ονειρευόμαστε;

Γιατί, μπορώ να σας πω με βεβαιότητα πως το δικό μου καναρίνι κάνει πιο αθώα και πιο μεγάλα όνειρα από πολλούς εξ ημών.

——————————————————-

Blackfield - Lullaby ( Kiss the ground/Drag me down/Stop the noise/Smash my toys… )

For A Lonely Soul…

For a lonely soul…

it seems to me that you’re having such a nice time…

Keane - Nothing In My Way

War!

Όλα στη ζωή είναι πόλεμος.

Ξυπνάς μια μέρα και συνειδητοποιείς πως όλα γύρω σου έχουν αλλάξει. Και τότε πρέπει να διαλέξεις ποιούς θα υποστηρίξεις εσύ - δίπλα σε ποιούς θα πολεμήσεις και ποιούς θα ξεγράψεις.

Η φιλία είναι ο πιο μεγάλος πόλεμος.

Όπως κάθε πόλεμος, έτσι και αυτός έχει νικητές και χαμένους, ζωντανούς και νεκρούς και στο τέλος κάθε μάχης μετράς τους δικούς σου νεκρούς - όχι με αριθμούς, γιατί ο πόνος δε μετριέται ποτέ σε αριθμούς.

Κάθε κίνησή σου, κάθε μάχη στην οποία κατεβαίνεις και κάθε μάχη που αποφασίζεις να μη δώσεις, έχει ένα αντίκτυπο. Στον πόλεμο άνθρωποι πεθαίνουν. Στη ζωή, φιλίες σβήνουν.

Πρέπει να ξέρεις, δε, πως πάνω απ’ όλα, στη φιλία και τον πόλεμο, όλα τα πράγματα έχουν τις συνέπειές τους και αυτές σπάνια είναι θετικές.

Στη δική μας περίπτωση, να ξέρεις, πως η συνέπειά σου, θα είμαι εγώ.

Δεν ξέρω πόσο θα σου στοιχίσει πραγματικά τώρα, τώρα που η μάχη σε βγάζει νικητή, αλλά το πιο σοφό πράγμα στη ζωή και το θάνατο είναι πως το μέλλον είναι άγνωστο σε όλους. Η νίκη δε σου χαρίζει τον πόλεμο, και οι παλλίροιες πάνε και έρχονται συνεχώς.

Και όσες ανεξαρτησίες και αν κηρυξεις, όσες επαναστάσεις και να κάνεις, όσα λάφυρα και να βάλεις στο συρτάρι σου… ο πραγματικός νικητής είναι αυτός που έχει τις λιγότερες πληγές.

Και, το πιο ειρωνικό κομμάτι του πολέμου και της φιλίας, είναι ακριβώς εδώ: ότι όταν νομίζεις πως έχεις κερδίσει, οι πληγές δε σε αφήνουν να κοιμηθείς.

Και τότε δεν υπάρχει κανένας να στις περιποιηθεί.

Γιατί εσύ είσαι ο αδιαφιλονίκητος νικητής, αλλά τελικά - με τα σκοτεινά όπλα και χρυσά τώρα που ο ήλιος δεν τα κάνει να αστράφτουν περήφανα και με την εκκωφαντική ησυχία ανάμεσα στους διαδρόμους - πες μου πραγματικά, άξιζε;;

——————————

Music to listen to while counting your casualties

Madrugada - Whatever Happened To You? ( I can’t believe your heart/ there’s something wrong with it/ Whatever happened to you? )

Tracey Thorn - Easy ( We need reminding why/We try, when we try/Do we just intend to try? /And that’s broken and sad/ Still the only thing we have… )

Το Κενό

Ξεκινάς.

Μεγαλώνεις, με μια υποψία κενού που δεν ξέρεις πως κρύβεται μέσα σου. Που σε τσιγκλάει ώρες-ώρες μα δεν ξέρεις τι είναι. Και έτσι ρίχνεσαι με τα μούτρα σε ότι κάνεις, για να γεμίζεις τις σιωπές και για να θολώνεις τα νερά σε αυτούς που βλέπουν πίσω από τα γέλια, στο πρόσωπό σου που μοιάζει με μισοτελειωμένο παζλ.

Και μετά  βρίσκεις μια δουλειά, για να γεμίζεις τις βουβές ώρες και με τα χρήματα από αυτή να εξαγοράζεις το κενό σου.

Κ έπειτα βρίσκεις κάποια να κοροϊδεύεις (τον εαυτό σου πιο πολύ από εκείνη) πως αγαπάς και πως σε νοιάζεται και αυτή, για να καλύψεις το κενό στη δύστροπη, μερικές φορές μελαγχολική καρδιά σου.

Και ύστερα είναι και αυτό το κενό στο κρεβάτι σου, που παραμένει πάντα απελπιστικά γυμνό όσα κορμιά και αν περάσανε (και αν περάσουνε) από πάνω του. Να μεγαλώνεις εσύ και να μικραίνουν τα σίδερα και το στρώμα.

Και μετά, ψάχνεις να βρεις νέους φίλους γιατί νομίζεις πως τελικά εκεί είναι το κενό που χάσκει και σε ρουφάει στο βυθό του. Και γελάς με νέες παρέες, σου φαίνονται όλα αστραφτερά καινούργια και ενδιαφέροντα. Μέχρι να έρθει και πάλι το σκοτάδι να γελάσει μαζί σου που νόμιζες ότι το ξεγέλασες, ότι του κρύφτηκες χωρίς ελπίδα να σε ξαναβρεί και ότι τα πράγματα αρχίζουν να αποκτούν χρώμα.

Κ αργότερα έρχεται ένα πρωί, ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωινό που έχει ξανάρθει και θα ξαναρθεί και εσύ να κάνεις το πρώτο τσιγάρο της μέρας, με μια γουλιά καφέ που η μέρα ζέστανε και δεν πίνεται πια. Και εσύ να ψάχνεις στον πάτο το κενό, γιατί είναι ύπουλο το γαμημένο και κρύβεται παντού: στα μέρη που αγάπησες και στους ανθρώπους που άφησες, στις αγαπημένες σου συνήθειες και στις γιορτές που ξέχασες να γιορτάσεις.

Και ύστερα κοίταξα μέσα μου.

Και εκεί το βρήκα μια μέρα να με κοιτά στα μάτια και να με ρουφάει ολόκληρο μέσα του. Μέσα του και πιο βαθιά μέσα μου. Και ανακάλυψα πως όλα τα κενά μου είναι πάντα αυτό το ίδιο κενό και έφτασα στην πηγή του και είδα ότι ήσουν εσύ.

Εσύ.

Με τις χιλιάδες ξεκούρδιστες κιθάρες στα λόγια, εσύ με τις κρυφές υποσχέσεις σου και τα όνειρα που δεν πρόλαβαν να σκουριάσουν.

Εσύ, παρέα με τη φρικτή αλήθεια μου: πως δε θυμάμαι πια τα τελευταία σου λόγια.

Να ψάχνω στο βάθος του μυαλού και να θυμάμαι μυρωδιές σου, τραγούδια που τραγούδαγες. χορούς που χόρευες, δάκρυα που δάκρυζες…

Και να μη θυμάμαι τις τελευταίες μας λέξεις.

Είναι τόσο χαιρέκακα ειρωνικό πως μια τόσο φλύαρη ζωή θα έβρισκε το κενό της στην έλλειψη λίγων λέξεων, μα όταν μαθαίνεις στα λίγα πονάει τόσο πολύ όταν ο χρόνος στα κλέβει και αυτά.

————————

AaRON - U-Turn (Lili) (…you know it’s not the wings that make the angel….don’t become a ghost without no colour/cause you’re the best paint life ever made…)

Ο Απόλυτος Κύκλος

Σήμερα, θα σας πω μια ιστορία.

Θέλω να δείτε πως η ζωή ειναι ένας ολοστρόγγυλος και γεωμετρικά τέλειος, κύκλος.

Δεν έχει αρχή και δεν έχει τέλος, δεν έχει θύματα και θύτες, δεν έχει εκτός και εντός και , δυστυχώς για όσους νομίζουν πως είναι υπεράνω όλων, δεν έχει νικητές και ηττημένους. Έχει μονάχα συνεχείς αλλαγές των θέσεων, στις οποίες βρίσκει την πραγματοποίησή της η φράση “εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα’ρθεις”.

Χρόνια πριν, υπήρχε μια γιατρός. Ας την πούμε Χ.

Δούλευε σε μια από τις χειρότερες πτέρυγες που θα μπορούσε να δουλεύει γιατρός: το ογκολογικό τμήμα παιδιατρικού νοσοκομείου των Αθηνών. Κανείς δεν αμφέβαλλε για τις γνώσεις της, ήταν και είναι μια πολύ αξιόλογη ιατρός, με σπουδές πολλών ετών και εμπειρία ακόμα περσσοτέρων. Οι γονείς κρέμονταν από τα λόγια της για μια ελπίδα, μια καλή κουβέντα και μια ανάσα από την αποπνυκτική ατμόσφαιρα των θαλάμων που μύριζαν θάνατο κάθε μέρα, κάθε ώρα της ημέρας.

Η γιατρός αυτή, μετά από εκατοντάδες ασθενείς (που πρέπει να υπενθυμίσω πως ήταν πάντα παιδιά), χιλιάδες περιπτώσεις και εκατονταδες επεμβάσεις, δεν κατάφερε να μάθει κάτι που δεν το διδάσκουν σε καμία σχολή και δεν το εξετάζουν σε καμία εξεταστική, κυρίως γιατί είναι κάτι με το οποίο γεννιέσαι: ξέχασε να μάθει να είναι πάνω από όλα άνθρωπος, ξέχασε να μάθει πως απέναντί της δεν έχει το “περιστατικό 14324″ αλλά τον Γιάννη, το Γιώργο, την Μαρία και τον Κώστα και μια σειρά ανθρώπων που τους αγαπούν και ελπιζουν σε εκείνη για ένα ίχνος ελπίδας για να συνεχίσουν να παλεύουν αγώνες που (εκ των υστέρων) μοιάζουν τόσο μα τόσο άδικοι και εκ των προτέρων στημμένοι.

Η Χ, λοιπόν, έδινε τα νέα στους γονείς και τους συγγενείς στεγνά σαν ξύλο κάτω από καλοκαιρινο ήλιο: “Μα τι μας το φέρατε τώρα;;”, “Δε βλέπετε πως δεν υπάρχει ελπίδα;”, “Φαντάζομαι καταλαβαίνετε πως το παιδί σας θα πεθάνει;”, “Δεν υπάρχει τίποτα να κάνουμε, το παιδί είναι χαμένη υπόθεση”.

Η Χ τα έλεγε όλα…χύμα.

Κανονικά θα τη χαιρόμουν. Θα έλεγα πως οι άνθρωποι οφείλουν να είναι ειλικρινείς και πως καλύτερα να μη δίνεις στον άλλο ελπίδες όταν είναι τόσο μικρές. Αλλά σε κάποιες περιπτώσεις, ιδιαίτερα όταν έχεις να κάνεις έναν αγώνα, του οποίου την κατάλαξη πολύ φοβάσαι πως ξέρεις ήδη  χωρίς να χρειάζεται να στην πει κανείς άλλος, τα λόγια αυτά δεν είναι “ειλικρίνεια”… είναι απλά “αμορφωσiα”, “αδιαφορία” και απόλυτη ασέβεια.

Η Ψ ήταν ένα από τα πολλά, από τα εκατοντάδες παιδιά που πέρασαν το κατώφλι του νοσοκομείου της Χ. Και φυσικά η αντιμετώπιση ήταν ακριβώς η ίδια.

Η Ψ, 4 χρόνια μετά έσβησε, μια καλοκαιρινή ημέρα του Αυγούστου, μια ημέρα που έτυχε εφημερεύων γιατρός να είναι η Χ. Η Χ, πιστή στις παραδόσεις της, φέρθηκε μέχρι και την τελευταια στιγμή απαίσια στους γονείς της Ψ,ακόμα και στη θεία της Ψ, την οποία ας λέμε από εδώ και πέρα “Ε”.

Τα χρόνια πέρασαν, οι αναμνήσεις μπήκαν στα συρτάρια, ο πόνος έμεινε ο ίδιος σε ένταση και ντύθηκε με άλλα ρούχα: της γλυκιάς θύμησης, των στιγμών, της αγάπης που δε σβήνει…

Για τη Χ, δεν έγινε και τίποτα. Άλλο ένα περιστατικό που πήγε ακριβώς όπως είχε πει.

“Χαμένη υπόθεση, χαμένος κόπος…”

Μια μέρα του Ιούνη, χρόνια μετά, η “Ε” γνώρισε τυχαία δύο συγγενείς της Χ. Το πως και το που δεν έχει σημασία. Της είπαν πως περνάνε δύσκολα, και πως η ανηψία της Χ, το μόνο παιδί που αγαπουσε πραγματικά στη ζωή της, μια και δεν είχε αποκτήσει ποτέ δικά της, είχε καρκίνο και πως η Χ ήταν έτοιμη να πέσει να πεθάνει.

Τα λόγια τη “Ε” ήταν τα εξής:

“Σας το ζητώ σα χάρη: Θυμήστε της την Ψ. Πείτε της ότι είμαι η θεία της, η “Ε”. Δεν υπάρχει αμφιβολία, θα θυμηθεί το περιστατικό.

Πείτε της, σας παρακαλώ, πως ελπίζω η ανηψία της να πάει καλά, να επανέλθει πληρως και να ζήσει μια γεματη και ευτυχισμένη ζωή.

Πείτε της, πως ελπίζω οι γιατροί που τη φροντίζουν να της φερθούν καλύτερα απ’ότι φέρθηκε η Χ σε οποιοδήποτε από τα παιδιά που πέρασαν από τα χέρια της.

Πείτε της πως χαίρομαι που η ίδια θεώρησε δίκαιο να στείλει την ανηψιά της σε μεγάλη κλινική του εξωτερικού, ενώ τα υπολοιπα παιδιά στο νοσοκομείου, που είχαν έστω και μία ελπίδα σε αντίστοιχη κλινική έμεναν για πάντα στα ίδια, ξεφτυσμένα σεντόνια γιατί δεν έδινε την έγκρισή της...

Πείτε της, πως ελπίζω αν τα πράγματα φθάσουν εκεί, αν έρθει η ώρα να της πουν τα πιο πικρά νέα του κόσμου, να της τα πουν με συμπόνια και όχι με την ψυχρότητα και την ευκολία που τα έλεγε εκείνη σε όλους.

Πείτε της, τέλος, πως η ζωή είναι κύκλος. Και γυρνάει. Πείτε της πως δεν υπάρχει κανένας ασφαλής από τους πόνους της ζωής και πως ο άνθρωπος είναι άνθρωπος μονάχα όταν ξέρει να συμπεριφέρεται ως τέτοιος, γιατί άνθρωπο δε σε κάνουν τα βιβλία.“

Όταν η “Ε” ξαναείδε τους συγγενείς της Χ, της είπαν ότι της μετέφεραν τα λόγια της. Της είπαν πως η Χ, έσκυψε το κεφάλι και δαγκώθηκε. Της είπαν ακόμα πως θυμήθηκε τα πάντα και πως δε μίλησε για την υπόλοιπη ημέρα. Της είπαν πως ποτέ δεν την είχαν ξαναδεί έτσι.

Κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία.

Όσοι ήταν να καταλάβουν, νομίζω πως καταλαβαν.

Κάποτε είχα μια καθηγήτρια, λίγο αθυρόστομη - λίγο τρελιάρα. Είχε πει όμως μια φράση (όχι και τόσο καθως πρέπει) που δε θα ξεχάσω ποτέ:

“Όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι”

Αυτά.

(Αυτό, είναι από τα post εκείνα που πραγματικά δε θέλω τα σχόλια τοσο όσο το να διαβάσετε και να καταλάβαιτε την ιστορία. Γιατί είναι μια από αυτές τις ιστορίες που γράφω γιατί είναι πολύ βαριές για να τις αντέξει η καρδιά μου και είχα ανάγκη να τη μοιραστώ. Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας…)

Yours,

Nam3l3ss

Λες;;

Έχει γούστο να έχει δίκιο….

——————————————-

Coldplay - Lost? (Acoustic) (I just got lost/Every river that I’ve tried to cross/And every door I ever tried was locked/Ooh-Oh, And I’m just waiting till the shine wears off… )

Ιδιογράφως

Απαντώ λιιιιιιιιιγο καθυστερημένα στην πρόσκληση της Μe:Moir και παραθέτω και εγώ με τη σειρά μου τα ολοδικά μου ορνιθοσκαλίσματα!!

There you go λοιπόν:

Για το ΙδιογράφΩς

Δίνω πάσα σε: Razzmatazz, kat. και Βερενίκη

Καπέλα Στη Φωτιά!!

Τι είναι ευτυχία;

Είναι στιγμές. Σαν σταγόνες μέσα σε έναν ωκεανό στιγμών, είναι οι χρωματιστές κηλίδες που τον κάνουν να μοιάζει πανέμορφος μέσα στην απεραντοσύνη του. Ο τρόπος που τρυπώνει ο ήλιος μέσα από τα φύλλα των δέντρων σε μια βόλτα στο πάρκο, ένα ξενύχτι, ένα καλό μεθύσι, μια αγκαλιά, ένα βλέμμα, ένα απρόσμενο και όμορφο δώρο, ένας φίλος που σου λέει πόσο περήφανος είναι που είναι φίλος σου, ένα βιβλίο…

Όλη μας η ζωή είναι γραμμένη στο δυαδικό σύστημα. 0 για τις άσχημες, 1 για τις όμορφες στιγμές της.

Σήμερα η μέρα μου ήταν στο 1.

Πήρα στα χέρια μου για πρώτη φορά το βιβλίο στο οποίο έχουμε γράψει από ένα κείμενο όλοι όσοι ανήκουμε (ή ανήκαμε) στα Καπέλα.

Δεν ξέρω αν έχω νιώσει πιο περήφανος στη ζωή μου. Έχω πάρει πτυχία, έγω συμετάσχει σε αγώνες και έχω μπει σε διαγωνισμούς που πολλοί θα ζηλευαν. Αλλά αν με ρωτούσε κανείς, θα έλεγα πως  αυτό για το οποίο περηφανεύομαι πιο πολύ στη ζωή μου είναι το βιβλίο αυτό.

Είναι μικρό και χωρίς πολλές φαμφάρες, είναι ασπρόμαυρο και δεν έγινε best-seller ούτε σειρά ή ταινία. Είναι απλό και είναι ότι πιο όμορφο έχω δει στη ζωή μου.

Γιατί; Γιατί μέσα του κρύβει σκέψεις ανθρώπων που εκτιμώ και θαυμάζω, που σέβομαι και “ζηλεύω”. Και γιατί μπόρεσα να μπω και εγώ μαζί τους ανάμεσα στις σελίδες του.

Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο από το να σου λέει ένας φιλος πως νιώθει υπερήφανος που είσαι φίλος του. Απλά δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναγνωριση, από αυτή των ανθρώπων που σε αγαπάνε αλλά όταν κάνεις τη μαλακία θα στην πούνε και ας μη θες να το ακούσεις.

Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω. Οι λέξεις που περνάνε από το μυαλό μου είναι πολύ λίγες για να περιγράψουν αυτό που αισθάνομαι, αυτό που θέλω να πω.

Γι’αυτό θα σταματήσω εδώ. Πριν αρχίσω να επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια χωρίς να το θέλω.

(Razz, once again THANK YOU for everything. Θα σου στείλω mail πολύ σύντομα… Μερικές φορές κάποια πράγματα έχουν αξία μόνο όταν λέγονται μεταξύ δύο ανθρώπων).

Stay true,

Nam3l3ss

———————————-

Music… (έτσι απλά!! Τι να βάλω;; Music to listen to μέχρι να επανέλθω από τον ουρανό;; )

Radiohead - Lucky

Ismael Lo - Tajabone

Η Μέθοδος της Στρουθοκαμήλου

Ο Σαρτρ κάποτε είπε πως “η κόλαση είναι οι άλλοι” και πραγματικά αυτη είναι μια από τις πιο διαχρονικές ιδέες.

Σήμερα, το “τεράστιο” θέμα που απασχολεί τον κόσμο μας, τον κατά τα άλλα τέλειο και αγγελικά πλασμένο κόσμο μας, που έχει πια λύσει όλα του τα προβλήματα - ή, με άλλα λόγια, έχει χώσει το κεφάλι βαθιά στο έδαφος ως άλλη στρουθοκάμηλος - είναι ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου.

Είπαμε, όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι απλά κάποιοι σε αυτό τον κόσμο είμαστε περισσότερο ίσοι από κάποιους άλλους.

Μέσα στη φασαρία και το σούσουρο αυτών των ημερών άκουσα μια φράση που μου έκατσε απίστευτα άσχημα.

Μια φίλη μου μου είπε: “Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους gay. Απλά δε μου αρέσει να το βλέπω.”

LOL!!

Δηλαδή, με λίγα λόγια, ξέρετε τι σημαίνει αυτό;; Είναι ωραίο όταν η τέλεια κοινωνία μας γνωρίζει το τι συμβαίνει αλλά κάνει πως δεν το βλέπει. Τότε τα δέχεται όλα και δεν υπαρχουν προβλήματα. Όταν όμως τα “κρυφά” αρχίζουν να ζητάνε φως τότε το πράγμα αλλάζει. Είναι σα να ζητάς από τη στρουθοκάμηλο να βγάλει το κεφάλι από το έδαφος και να αντιμετωπίσει τους φόβους της κατάματα.

Πόσο υποκριτές είμαστε; Πόσο λανθασμένη άποψη έχουμε στο μυαλό μας; “Ότι δε βλέπω δεν υπάρχει”…

Δε θα σας κουράσω άλλο. Η αποψή μου είναι απλή. Ποτέ μου δεν μου άρεσε η υποκρισία. Τη θεωρώ ένα από τα χειρότερα ελαττώματα του ανθρώπου. Σε συνδυασμό μάλιστα με την εθελοτυφλία, η πολιτισμένη μας ζωή μπαίνει για τα καλά στη ζώνη του λυκόφωτος.

Είμαι υπέρ των γάμων των ομοφυλοφίλων, λοιπόν. Είτε ο κόσμος θέλει να το λέει γάμο είτε συμφωνητικό συμβίωσης είτε… ιμαμ μπαϊλντι (αν αυτό κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν καλύτερα). Γιατί;

Γιατί πάντα γούσταρα τους ανθρώπους που έχουν τα αρχίδια να ζητήσουν αυτό που είναι δικαιωματικά δικό τους και όμως η πλειοψηφία θεωρία πως , αν το αποκτήσουν, πρόκειται περί χάρης εκ μέρους τους.

Μπορεί να μην είμαι gay, οπότε να μη με ενδιαφέρει ο γάμος των ομοφυλοφίλων άμεσα, αλλά μια κοινωνία λειτουργεί πιο σωστά όταν κανένα μέλος της δε νιώθει πως τα άλλα το θεωρούν κατώτερο, ανώμαλο ή ντροπιαστικό. Και δεν είναι μόνο οι gay. Δεν είναι μόνο αυτό το θέμα.

Ξέρετε τι είχε γράψει κάποτε ο Martin Niemöller, Γερμανός πάστορας και αντι-Ναζιστής; (συγχωρήστε τη μετάφραση, είναι δική μου προσπάθεια).

Όταν ήρθαν οι Ναζί για τους κομμουνιστές,
παρέμεινα σιωπηλός:
Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες
παρέμεινα σιωπηλός:
Δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.

Όταν ήρθαν για τα συνδικάτα,
δεν μίλησα:
Δεν ήμουν σε συνδικάτο.

Όταν ήρθαν για τους Εβραίους,
παρέμεινα σιωπηλός:
Δεν ήμουν Εβραίος.

Όταν ήρθαν για εμένα,
δεν υπήρχε πια κανένας για να μιλήσει για εμένα.

Τέλος, να θυμίσω στους αγαπητούς αναγνώστες πως έναν ολόκληρο αιώνα και κάτι πριν οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα ψήφου, ενάμιση σχεδόν αιώνα πριν οι έγχρωμοι δούλοι της Αμερικής δεν είχαν απολύτως κανένα δικαίωμα και πως σχεδόν μέχρι ενάμιση με δύο αιώνες πριν άνθρωποι πέθαιναν στην γκιλοτίνα ή καίγονταν στην πυρά επειδή η Ιερά Εξέταση τους έβρισκε αμαρτωλούς απλά επειδή δεν πίστευαν στο “Θεό της πλειοψηφίας”.

Ετοιμάστε λοιπόν ξανά τις γκιλοτίνες, ανάψτε φωτιές και μαζευτείτε σε ομάδες για να δείτε το θέαμα ή απλά ανοίξτε τα μάτια και συνειδητοποιήστε πως οι gay είναι ένα θέμα που υπήρχε και θα υπάρχει και πως ο πιο έξυπνος τρόπος να αντιμετωπίσεις κάτι δεν είναι ποτέ το να το απαγορεύεσεις.

—————————————-

Music to listen to while preparing your guillotines:

Radiohead - (Nice Dream) ( She says she’d love to come help but/the sea would/electrocute us all… )

Puressence - Don’t Know Any Better (If you’ re fighting for a cause/nobody should hide it… )

Richard Aschroft - Break The Night With Colour ( I don’t wanna know your secrets/They lie heavy on my head/Let’s break the night with colour/Time for us to move ahead… )