Φέτος, αντί ευχών, ελπίζω απλά να είναι η χρονιά που θα σταματήσουμε να ευχόμαστε και θα αρχίσουμε να δουλεύουμε/τρέχουμε/προσπαθούμε για να αποκτήσουμε όλα αυτά που ονειρευόμαστε και τόσα χρόνια λέμε στις ευχές μας. Και που θα έχουμε τη δύναμη, το μυαλό και το γαμημένο πείσμα να τα απολαύσουμε όταν τελικά τα πραγματοποιήσουμε.
Αν το καλοσκεφτείς, τα περισσότερα από αυτά είναι στο χέρι μας.
Καλή χρονιά, boys and girls.
Δε θυμάμαι ποτέ οι γονείς μου να μαλώνουν χοντρά. Μέχρι και σήμερα σχεδόν 30 χρόνια μετά το γάμο τους, παραμένουν ερωτευμένοι και ευτυχισμένοι ο ένας με τον άλλο. Κυνηγιούνται στα δωμάτια και κάνουν σα μικρά παιδιά.
Και αυτό δεν το καταλαβαίνεις όταν οι άνθρωποι στο λένε ή όταν γιορτάζουν επετείους. Το καταλαβαίνεις μόνο όταν το βλέπεις με τα μάτια σου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
“…γιατί όμως το έκανες;”
“Έτσι.”
“Τι θα πει έτσι; Σου έκανα μια ερώτηση.”
“Και εγώ σου απάντησα. Η ερώτηση που έκανες είχε δύο απαντήσεις: μια μεγάλη και μια μικρή. Δε νομίζω πως θα σε ενδιέφερε η μεγάλη, γι’αυτό σου έδωσα τη μικρή. Έτσι λοιπόν.”
“Το έτσι δεν είναι απάντηση.”
“Το έτσι είναι η καλύτερη απάντηση στο γιατί σου. Πίστεψέ με, δε σε ενδιαφέρει η πραγματική απάντηση.”
“Δοκίμασέ με.”
“Καλά λοιπόν. Ξέρεις ποιό ήταν το πρώτο πράγμα που έκαναν οι γονείς μου όταν γεννήθηκα, 28 χρόνια πριν;”
“Δεν καταλαβαίνω πώς έχει σχέση αυτό, αλλά…τι;” Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Υπήρχε μια σκηνή στο Six Feet Under – το οποίο θα έπρεπε να διδάσκεται ως ξεχωριστό μάθημα στα σχολεία, είναι και σε DVD άρα βολεύει – όπου η μητέρα της δυσλειτουργικής οικογένειας του γραφείου κηδειών Fisher μιλάει με την κόρη της, την Claire.
Διαφωνούν για κάτι – που στη γενικότερη υπόθεση της σειράς δεν έχει καμία ιδιαίτερη σημασία ή αντίκτυπο – ώσπου η μητέρα της την κοιτάζει στα μάτια και της λέει:
“I pity you, Claire. You are under the mistaken impression that life owes you something. Well, you are in for some very harsh surprises.”
Για αυτό τη λάτρεψα αυτή τη σειρά. Γιατί σε κάθε επεισόδιο υπήρχε ένα σημείο που έμενες μαλάκας για λίγο, που σε “έριχνε” με την καλή έννοια και που -παραδόξως- δεν ήταν σχεδόν ποτέ οι θάνατοι όπως θα περίμενε κανείς από μια σειρά που εξιστορεί τη ζωή μιας οικογένειας…νεκροθαφτών. Αλλά φαντάζομαι, έτσι μπορείς να κρίνεις αν μια σειρά ήταν καλή: όταν σε κάνει να σκέφτεσαι, να αμβισβητείς, να θυμώνεις μαζί της και με τον εαυτό σου, να σε εκνευρίζει που έχει δίκιο και να θυμάσαι σκηνές της σε άκυρες στιγμές της ζωής σου.
Μια τέτοια άκυρη (or not) στιγμή που θυμήθηκα αυτή τη φράση, έσκασε και σήμερα…. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Υπάρχει μια έμφυτη ηλιθιότητα στο να σε παίρνει για δέκατη φορά μέσα σε λίγες μέρες τηλέφωνο ένας φίλος που έχεις να δεις 5 χρόνια για να σου πει “έλα ρε, τι κάνεις; Πάμε για καφέ;”
Είναι – σε μια XL μορφή της – η ίδια ηλιθιότητα που χαρακτηρίζει τη φράση “τι νέα;” όταν τελικά συναντηθείτε ή το προσποιητό ενδιαφέρον όταν ακούει τα “νέα” σου ενώ την ίδια στιγμή στο κεφάλι του κάνουν πάρτυ σκέψεις για το αν έσβησε το μάτι της κουζίνας ή αν κλείδωσε την πόρτα όταν έφυγε.
Πριν λίγες μέρες είχα γράψει ένα post για τους φίλους και για το τι είναι αυτό που μας δένει πραγματικά σε μια φιλία. Σήμερα – μετά από ένα άκυρο και απροσδόκητο τηλεφώνημα – θέλω να γράψω την άλλη όψη του νομίσματος.
Υπάρχει πάντα ένας λόγος που ένας άνθρωπος έμεινε στο παρελθόν σου και δεν είναι πλεόν στο παρόν σου.
Μπορεί να περάσανε πολλά χρόνια από αυτό το λόγο, μπορεί ο λόγος αυτός να μην έχει πια αξία ή μπορεί και να μην τον θυμάσαι καν. Αντίθετα, μπορεί να θυμάσαι όλες τις καλές στιγμές με αυτόν τον άνθρωπο – την παρέα, τις πλάκες, το χαβαλέ, τα ξενύχτια και τις πρώτες εφηβικές σας βόλτες με στριφτά τσιγάρα και μαγκιά που ξεχύλιζε από τα παντζάκια.
Αλλά υπάρχει πάντα ένας λόγος… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Αθήνα, 19/09 του Σωτήριου έτους 2011.
Απογευματάκι, βγαίνω από το σπίτι για να πάω να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ. Μετά τα ψώνια και με πεντακόσιες τσάντες στα χέρια (ναι, δεν πάω συχνά, βαριέμαι…) αποφασίζω να πάρω τσιγάρα από το περίπτερο κοντά στο σούπερ μάρκετ και όχι από τον ψιλικατζή μου που με ξέρει και είμαστε φιλαράκια και με εμπιστεύεται και τον εμπιστεύομαι.
Η περιπτερού όταν πλησίασα ήταν σε μια heated συζήτηση γύρω από το λαχανάκι Βρυξελλών με την κολλητή της που καθόταν ακριβώς έξω από το περίπτερο. Και οι δύο καμια 60άρα.
Κατανοώντας το ΜΕΓΑ θέμα το οποίο ανέλυαν και το οποίο δε θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να διακοπεί για ανούσιες φλυαρίες με εμένα (βλ. να ψωνίσω), περίμενα υπομονετικά να με δει. Έκανα πως κοιτάζω τα πατατάκια, έριξα μια ματιά και στα περιοδικά (παντού Μενεγάκη είχαν) και αφού μου τελείωσαν και τα περιοδικά είπα να ξαναρίξω μια ματιά να δω μήπως τους σώθηκαν τα λαχανάκια και μπορέσω και εγώ να πάρω τα τσιγάρα μου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
So here’s a little story:
‘Εχω έναν ξάδερφο. Είναι gay. Μένει μακριά από το σπίτι του και οι γονείς του δεν έχουν ιδέα. Με έναν άκρως κινηματογραφικό τρόπο, ΈΤΥΧΕ να μάθω ότι είναι gay. Flashforward είκοσι χιλιάδες παρακλήσεις του να μην πω τίποτα στους δικούς του (lol), καμια εκατοστή awkward moments όπου εκείνος δεν ήξερε τι να πει για να μην το πάρω “στραβά” και εγώ δεν ήξερα πως να αντιδράσω για να μην το πάρει εκείνος ως ομοφοβία… οι γονείς του μαθαίνουν από τους γνωστούς-άγνωστους, μη κουκουλοφόρους που κυκλοφορούν ελεύθεροι σε μπαλκόνια, πάρκα και νησιά (ενίοτε απαντώνται με ρόλεϊ στα μαλλιά και κρύβονται πίσω από κουρτίνες παρατηρώντας με ιερή κατάνηξη την μπουγάδα που απλώνει η απέναντι, σχολιάζοντας μέσα από τα δόντια τους πόσα βρακιά έχει) ότι ο γιόκας τους εθεάθη σε γνωστό ελληνικό νησί παρέα με έναν συνομίληκό του νεαρό.
Και όχι, το νησί αυτό δεν ήταν το Γαϊδουρονήσι ή η Πάτμος. Καταλαβαινόμαστε ελπίζω…
Και κάπως έτσι ξεκίνησε ο Β’ Μαραθώνιος Τηλεφωνήματος, από μια κατατρομαγμένη θεία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
I am not a happy person.
Αυτό δε σημαίνει πως δε γελάω ή πως δεν κάνω πλάκα ή πως δεν έχω πιάσει τον εαυτό μου να αφήνεται λίγο παραπάνω στην ανεμελιά της χαζοχαρούμενης στιγμής. Στην πραγματικότητα, αν ρωτήσετε τους περισσότερους γνωστούς μου (αλλά όχι τους φίλους μου) θα σας μιλήσουν για έναν άνθρωπο που κάνει συνεχώς πλάκα, σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται και δε σταματάει να πειράζει τους γύρω του.
Αυτό, απλά, σημαίνει πως όταν κάτι πηγαίνει καλά αρχίζω αμέσως να κοιτάζω καχύποπτα γύρω μου για να βρω τι μπορεί να στραβώσει – και έπειτα να κολλήσω επάνω σε αυτή την ιδέα της πιθανής, φανταστικής αναποδιάς μέχρι η χαζοχαρούμενη στιγμή να περάσει και να πρέπει να επιστρέψω χωρίς να έχω “χορτάσει”, στην ασφάλεια της μουντής καθημερινότητας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Οι πιο δύσκολες σχέσεις για να διατηρήσει κανείς είναι οι φιλίες.
Δεν είναι ότι από μόνες τους είναι “δύσκολες” σχέσεις – άλλωστε, υποτίθεται πως είναι το στήριγμά σου στα δύσκολα και η πρώτη σου επιλογή για κέρασμα στα καλά. Είναι όλες οι προσδοκίες που κρύβουν αυτές οι σχέσεις που τις κάνουν δύσκολες.
Πρώτα απ’όλα, η βασική αρχή μιας φιλίας είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα απολύτως που να σας κρατάει μαζί πέρα από την κοινή σας επιθυμία να είστε πλάι σε αυτό τον άνθρωπο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Wh3n my Fri3nds Sp3ak...